last words

Greek Calypso by Manos Hadjidakis and the great Dinos Hliopoulos in Drakos

RODEO is touching ground, new space at Tütün Deposu, Lüleci Hendek Caddessi No12 TOPHANE

The disappearance of August by Alex Beam (from Boston Globe through ITH)

I remember August. What a great month it was for doing nothing! Maybe during the final week my mom would buy me a pair of shoes for school, or ask me how I did on that summer reading list. (Uh, not so well.) They didn’t have Trapper Keepers back then, but we would score a few notebooks at the Peoples drugstore - I grew up in Washington, D.C. - and then brace for the start of school in September. August is different now. It’s horrible, busy, laden, as fraught with to-ing and fro-ing as September used to be. Forty percent of the state’s 300-plus school districts will be starting school this month, a percentage that has risen from zero since I was a kid. The back-to-school sales started a month ago, and the National Football League played its first game two days ago. Wasn’t that a fall sport, once? Someone sped up the clock on me. Universities used to be reliable sumps of late summer torpor. “Colleges are increasingly reconvening before Labor Day,’’ Barmak Nassirian of the American Association of College Registrars and Admissions Officers told me. Why? Partly because there are more federal holidays but mainly because academe simply gave up working on Fridays and Mondays. “The students are the consumers, and consumer preferences have started to weigh heavily on how the schedule is arranged,’’ Nassirian said. See you in September? Not if you are attending the University of Maryland, Hunter College, William & Mary, or Bucknell. It’s more like see you real soon. Even President Obama - or should I say, especially President Obama - isn’t giving us an August recess. As part of his administration’s plan to make our leisure hours a living hell, he will be in Portsmouth, N.H., today shilling his incredible, shrinking health care overhaul. Please, Mr. President, can’t we have August off? No, we can’t. Notice that even the French, who, like psychiatrists, are notorious for doing nothing in August, seem quite busy these days. Employees at an American-owned electronics company in Villemur-sur-Tarn beat up their boss last week. Bankers at BNP Paribas paid themselves $1.4 billion in bonuses after taking several billion dollars of public-sector loans. They’re spending their August à l’américaine! Speaking of shrinks, “In days of yore, the beaches of Cape Cod often had more psychiatrists per square foot of sand than many Western states,’’ Dr. Ron Pies remembers. The late Judith Rossner once spun out a whole novel, “August,’’ about the emotional fallout among Manhattanites when their therapists bolted for the Hamptons on July 31. August off? “I never hear of it anymore,’’ Dr. Michael Kahn e-mailed me. “My father is a psychiatrist as well, and we always took August off in the ’60s to go up to New Hampshire. Now more than two weeks seems rare, and Wellfleet is no longer de rigueur.’’ Books? August used to be the month to publish and perish. Now literary bigfeet like Richard Russo, E.L Doctorow, Tracy Kidder, Thomas Pynchon, and Pat Conroy are flocking to the shelves. “The fall is so crowded and intimidating,’’ explains literary agent Esmond Harmsworth. “Many authors still want to come out in September, October, or November, but unless you have a very big book, you risk going unnoticed.’’ Like psychiatry, book publishing no longer naps through August. “Now we have auctions, and there is plenty of business going on,’’ Harmsworth says. Over at Slate magazine, David Plotz has been lobbying since 2001 to “get rid’’ of August, which he calls “the vast sandy wasteland of American culture. Publishers stop releasing books,’’ he writes in an article republished each year, and “television is all reruns (or worse, new episodes of ‘Sex and the City’).’’ So in part, his dream has been fulfilled. Quality TV, i.e., “Mad Men’’ and “Monk,’’ now starts up in late summer and publishers are ensuring that August is, well, like every other month. But I want my wish to come true. Wait until September to unleash your earnest literary pap, your lowest-common-denominator brainwashing campaigns for questionable public policies, and your thinly disguised gladiatorial bloodfests underwritten by alcohol conglomerates. School’s out for the summer. Let’s keep it that way. Let August be August. Relax.

The Woodstock Series

Nice to watch while other are dancing in squares and around churches...

Fantastic Planet by René Laloux, 1973

The Origin of Love by Hedwigh and the Angry Inch, three years later

The gallery interior as a tragic site by R. Smithson

What's My Line/ Alfred Hitchcock

What's My Line/ Walt Disney

The Tragedy of The Greek Apathy by Iason Athanasiadis

Moving back to Athens in 2003, I found a society living in denial. Greeks were skimming the cream off the last rounds of EU subsidies oblivious to the tidal wave of globalisation looming over them.

I had been living in Qatar, the very definition of a globalised city-state. The return home was a welcome respite from the Arab peninsula's identikit steel-and-glass cities, where city centres had been abolished in favour of income-appropriate super-malls and the pursuit of business was supreme. On my first night in Athens, I sat in a leafy square and watched young couples enjoy ouzo and mezze as children played under the lemon trees.

Some of those same children may have been torching the municipality's Christmas tree last week or chucking petrol bombs at its parliament.Greece's student intifada erupted over the shooting by a policeman of a 15-year-old student, but the anger and lasting power of the riots imply a deeper malaise.

The violence and nihilism with which banks, government buildings and private cars were burned down wrong-footed the older generation. But after the smoke cleared, there was a self-conscious pause as both sides waited for lucid demands to be made.

"Who if anyone is emerging?" asked Simon Baddeley, an honorary lecturer at Birmingham University's School of Government and Society in the UK, who offers coverage of the crisis through his Democracy Street blog. "The ideological stuff I've heard so far seems juvenile. Any new ideas would have surely to come linked to a set of workable economic and social ideas that don't look like the ones I'm hearing," Baddeley says.

Commentators speculated that the street spectacle was the logical conclusion of an alienated age group who realise that €700-a-month salaries are the most they can hope for as they approach maturity and are released from the parental embrace. But this did not jive with the contempt being expressed towards all sections of society (as well as the reality that many Greek parents support their children well beyond the point of maturity).

Columnist Giannis Pantelakis writing in the Eleftherotypia daily best crystallised the sense of bafflement when he rhetorically asked who the youths throwing petrol bombs were:

Are they the fast food delivery kids? Maybe children raised in an environment of professional insecurity, flexible working conditions and €400 monthly incomes? Are they the kids of 50-year-old parents dismissed from defunct factories and collapsing textile plants? Did they arm themselves with university degrees only to now queue outside government unemployment bureaus? Are they those who grew sick of a political system based on nepotism and family connections? Are they, after all, our own kids? Those kids who don't want to resemble us as we chase visions of semi-detached houses and Mercedes cars? Children who don't want to waste their lives as we did?"

Others waxed lyrical about a new Paris uprising timed to perfection with the 30th anniversary. But unlike Paris, the sound of broken glass and exploding petrol bombs was not overlaid by reasoned oratory.

"Have you heard any voice of substance from those who hold the streets," asks Baddeley. "Men or women of the potential of Cohn-Bendit, Rudi Dutschke, Petra Kelly, Angela Davis, Mario Savio and others?"

This generation feels mistreated and disrespected. But aside from knee-jerk demands to disarm the police, they lack thought-through policy proposals or just inspirational rhetoric. The students want a new government but they forget that the present one was voted in on a mandate of change after two decades of corruption by its predecessor. It is clear that the entire system needs overhauling and the party bosses' sclerotic, nepotistic hold broken.

Even in 2003, when the Greek stock exchange rode high and society swam in a haze of material acquisition, there were signs that the end was coming: rising crime and creeping societal breakdown skulked the streets of Greece like the growing crowds of beggars clustering at traffic lights. In central Athens, entire commercial districts gradually turned into immigrant neighbourhoods. Despite negative demographic growth, Greece's population of 10 million grew by a million as new arrivals flooded in from Africa, the Middle East and Asia. Around Athens, racist posters appeared showing a scared-looking child saying, "When I grow up Greece will have 3.5 million foreigners. STOP IT."

As a new culture of private television channels beamed glamorous gameshows and soaps into living rooms, indoctrinating children in the ways of material wealth, the spending continued. With the Greek economy pummelled by Chinese imports, much of the splurge was on credit, and by 2005, the National Bank of Greece estimated that the daily rate of increase of credit card debt was €5.3m.

Perhaps none of this was different to what happened across western Europe other than the rapidity with which it swept through Greece. For a peasant society that exported immigrants until the 1970s, it was too much. Coming on the heels of 40 years of socially confusing urbanisation, the consumerist wave stultified a new generation of city-dwellers. They skipped school to attend brand-new arcades or joyride with their friends on shiny motorbikes.

The legacy of a discarded generation unencumbered by social responsibility is apparent in the ease with which the anarchists hijack peaceful demonstrations, the nihilistic tactics they employ and their tolerance by society at large. Charismatic student leaders may be incubating but they have yet to emerge. Instead of evocative revolutionaries, the marches feature plump middle-class kids costumed in the "alternative" fashions dictated by international marketing. Bleached blonde teenage girls tap away on colour-customised mobiles in between slogans.

Inspirational student demonstrations marked the 10-year anniversaries of Paris 1968: there were anti-Shah riots in 1978 in Tehran, pro-democracy marches in Burma in 1988, and more demonstrations – this time against the Islamic Republic that succeeded the Shah – in Tehran in 1998. So far, the Athens commotions have failed to capture the imagination of observers or to suggest we are on the verge of a new epoch in Greek politics. It marks a social failing, not just for the teenagers on the streets, but for us Greeks as a whole.

Summer Favourites No.II

Men dancing at the revival of the fair... just magic Alison Damianos' from the Meet Market and mine birthday 'lion' cake. 29.7.81

The god forsakes Antony

When suddenly, at the midnight hour, an invisible troupe is heard passing with exquisite music, with shouts -- your fortune that fails you now, your works that have failed, the plans of your life that have all turned out to be illusions, do not mourn in vain. As if long prepared, as if courageous, bid her farewell, the Alexandria that is leaving. Above all do not be fooled, do not tell yourself it was a dream, that your ears deceived you; do not stoop to such vain hopes. As if long prepared, as if courageous, as it becomes you who have been worthy of such a city, approach the window with firm step, and with emotion, but not with the entreaties and complaints of the coward, as a last enjoyment listen to the sounds, the exquisite instruments of the mystical troupe, and bid her farewell, the Alexandria you are losing.

The Babylonians

Summer Favourites No.I

Simon And The Radioactive Flesh by Mark Aerial Waller and Giles Round at Marieke's Garden in Plaka, 16.6.9 The End by Christodoulos Panayiotou at the Markgrafliches Opernhaus in Bayreuth 27.6.9 Sunset from Chora before the storm 20.6.9 Λουκάς Σερίτσας Μαρίκα rider With Angelo at the New Acropolis Museum Afrohypnotic audiovisual impro in Berlin by William Bennet (Whitehouse)

The Satrapy

What a misfortune, although you are made for fine and great works this unjust fate of yours always denies you encouragement and success; that base customs should block you; and pettiness and indifference. And how terrible the day when you yield (the day when you give up and yield), and you leave on foot for Susa, and you go to the monarch Artaxerxes who favorably places you in his court, and offers you satrapies and the like. And you accept them with despair these things that you do not want. Your soul seeks other things, weeps for other things; the praise of the public and the Sophists, the hard-won and inestimable Well Done; the Agora, the Theater, and the Laurels. How can Artaxerxes give you these, where will you find these in a satrapy; and what life can you live without these. Constantine P. Cavafy (1910) 

No sleep...

...again

Hello Michael Jackson!

Selda

On Greece by Akis Gavriilidis

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ Άκης Γαβριηλίδης Δημοσιεύθηκε: Πεμ Δεκ 11, 2008 10:09 am Αυτό που συμβαίνει την τελευταία εβδομάδα, είναι η δεύτερη ελληνική επανάσταση, και κατά τη γνώμη μου είναι ίσως σημαντικότερη από την πρώτη -και πάντως σίγουρα πολύ πιο μαζική. Και ήταν η πρώτη ίσως φορά στη ζωή μου που ήμουν υπερήφανος που είμαι Έλληνας. Οι μέρες αυτές είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της σύγχρονης Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, και η πρώτη φορά -ίσως η δεύτερη μετά το 1821, αλλά σε πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική και πληθυσμιακή έκταση απ' ό,τι τότε- που τα βλέμματα όλου του κόσμου είναι στραμμένα προς την Ελλάδα, με θαυμασμό και ελπίδα. Παρακολουθώντας κανείς τα κανάλια και τα Διαδίκτυα αυτές τις μέρες, τελείως ενδεικτικά, μαθαίνει ότι: - η Αλ Τζαζίρα, (όπως και όλα τα μέσα όλου του κόσμου φυσικά), είχε εκτενείς αναφορές στα γεγονότα, και στην ηλεκτρονική της έκδοση είχε από κάτω χώρο για σχόλια αναγνωστών. Ο χώρος αυτός λοιπόν πλημμύρισε από θετικά σχόλια πολιτών από όλες τις αραβικές χώρες, που λέγανε "επιτέλους, να και ένας λαός που εξεγείρεται, εμείς εδώ από το Μαρόκο ως τη Σαουδική Αραβία μας πηδάνε κάθε μέρα, μας βαράνε, μας κλέβουνε, μας φτύνουνε, κι εμείς κοιμόμαστε. Εκεί ένα παιδί σκοτώσανε και ξεσηκώθηκε όλος ο κόσμος". - Τη νύχτα τής 10/12 πετάχθηκε βόμβα μολότωφ στην ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα, ενώ στην ελληνική πρεσβεία στη Νέα Υόρκη σπάστηκε ένα τζάμι και γράφτηκε με σπρέι "δολοφόνοι, ο Αλέξης ήταν εδώ". Και φυσικά, γίνανε διαδηλώσεις, ακόμα και καταλήψεις πρεσβειών, μόνο απ' αυτές που μέτρησα εγώ, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, το Εδιμβούργο, τη Βαρκελώνη, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη, τη Βέρνη, το Ζάγκρεμπ, τη Μπρατισλάβα, στη Χάγη, στη Μελβούρνη, το Σαν Φρανσίσκο, το Δουβλίνο, τη Γλασκώβη, το Μπρίστολ, σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας ... Εδώ στις Βρυξέλλες, οργανώσαμε κι εμείς μία, όπου οι Έλληνες, ιδίως οι ευρωυπάλληλοι, έλαμψαν δια της απουσίας τους εκτός ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων, ενώ ήρθαν Βέλγοι, Ισπανοί, Ολλανδοί, Πορτογάλοι, Τούρκοι, Τουρκοκύπριοι, Κούρδοι ... 2. Γιατί είναι σημαντική αυτή η εξέγερση; Διότι, σε αντίθεση με τα φαινόμενα, δεν είναι τυφλή. Αντιθέτως, είναι μία πράξη ύψιστης δημοκρατικής ευθύνης και υπεράσπισης της έννομης τάξης και του κράτους δικαίου. Φυσικά, της μίας από τις δύο έννομες τάξεις. Αλλά, όπως ίσως θα έλεγε (περίπου) και ο Λένιν, στην επαναστατική κατάσταση υπάρχουν πάντα δύο έννομες τάξεις. Αλλά όπως θα έλεγε ο Λακάν, ο οποίος δεν έγραψε γραμμή για την πολιτική αλλά ίσως ήταν πιο υποψιασμένος, πάντα υπάρχουν δύο έννομες τάξεις, ακόμα και στην κατάσταση της ομαλότητας, ή ίσως η μία έννομη τάξη διαπερνιέται πάντοτε από ένα ρήγμα, έναν ριζικό ανταγωνισμό. Η μία έννομη τάξη, αυτή του Καραμανλή, του Παυλόπουλου, του Χηνοφώτη, του Κούγια, είναι αυτή που λέει: "το κράτος σκοτώνει και λογαριασμό δε δίνει". Δεν το λέει με ακριβώς αυτά τα λόγια, βέβαια, αλλά άμα λάβουμε υπόψη μας τη λειτουργία της cultural intimacy, βλέπουμε με σαφήνεια ότι επιτελεστικά αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα. Η παράδοση του δυτικοευρωπαϊκού διαφωτισμού και των αστικών επαναστάσεων, (η οποία κατά τα άλλα αποτελεί πηγή έμπνευσης και προσανατολισμού του ελληνικού κράτους), επισήμως τουλάχιστον λέει ότι ΟΧΙ: ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ. Ιδίως για ενέργειες οργάνων του που δεν εκτελούνται στα πλαίσια της άσκησης κάποιας ξέρω γω ύψιστης σημασίας κρατικής λειτουργίας, αλλά στα πλαίσια ενός κάλου στον εγκέφαλο και ενός απλού φασιστικής έμπνευσης τσαμπουκά, τον οποίο δεν επιδεικνύουν ούτε τα μέλη των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής στη Γάζα απέναντι στους Παλαιστίνιους που τους πετάνε πέτρες. Όταν λοιπόν το κράτος ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ, είναι δικαίωμα, και δημοκρατικό καθήκον, του πλήθους να ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. By any means necessary. Aν δεν ακούν αλλιώς, θα ακούσουν έτσι. Αυτό δεν χρειάζεται να πάμε ούτε καν στο Σπινόζα ή τον Μακιαβέλλι για να το διαβάσουμε. Το ήξερε ακόμα και ο Τζον Λοκ. Εγώ είμαι με τα μπάχαλα. Every last one of them. Τα μπάχαλα είναι εναλλακτική αυτοσχέδια μορφή ενός μηχανισμού γενικής αποτροπής της εγκληματικότητας, με τη στενή έννοια του ποινικού δικαίου, την οποία παραλείπει να εκτελέσει το κράτος και έτσι την αναλαμβάνει η κοινωνία των πολιτών. Η διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής, και ακόμα περισσότερο η διαφύλαξη της αρχής της λογοδοσίας του κράτους και των οργάνων του, είναι πράγμα πολύ σημαντικότερο από πέντε σπασμένες βιτρίνες και την απώλεια πέντε περιουσιών "αθώων" "μικρο"νοικοκυραίων στην Ερμού, (όπου το ενοίκιο ενός μήνα είναι όσα βγάζουν σε ένα χρόνο αυτοί που τα λεηλάτησαν -εάν βγάζουν τίποτα), οι οποίες περιουσίες ούτως ή άλλως θα εξανεμίζονταν από την κρίση, θα τους τις κλέβανε οι τράπεζες ή θα τις χάνανε στο χρηματιστήριο, και οι οποίες περιουσίες ούτως ή άλλως θα αποζημιωθούν. Οι ζημιές στη "δημόσια περιουσία" που προξένησαν οι κουκουλοφόροι είναι απειροελάχιστες μπροστά στις ζημιές που προξένησαν οι ρασοφόροι. Επιπλέον, οι δεύτερες ήταν καθαρά για την τσέπη τους και για την καλοπέρασή τους, για να χτίζουν βίλες με τζακούζι στις μονές τους, ενώ οι πρώτες δικαιολογούνταν από σκοπό υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος. 3. Εκτός όμως από υπεράσπιση μιας τάξης, ήταν ταυτόχρονα (είναι) η εν σπέρματι δημιουργία μιας νέας. Παρακολουθώντας τις κινητοποιήσεις όλες αυτές τις μέρες, εισπράττω μία έκρηξη της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας, μια έμπνευση, μία ευγένεια και μία ευθυβολία λόγου, η οποία σε σχέση με τον τετριμμένο λόγο της κατεστημένης πολιτκής ή οποιουδήποτε άλλου θεσμού φαντάζει ως η μέρα σε σχέση με τη νύχτα. Τελείως τυχαία πάλι, διάβαζα μια προκήρυξη που μοιράσανε κάτι παιδιά στους καταστηματάρχες των Σερρών http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=939707 Ο λόγος αυτός της συλλογικής νοημοσύνης (του General Intellect) μου ακούγεται ως μια πνοή καθαρού αέρα, μπροστά στον οποίο ο λόγος του Καραμανλή, του Παπανδρέου, της Παπαρήγα φαντάζει επιπέδου νηπιαγωγείου. Φαντάζει ένας λόγος μη-λόγος, που γυρίζει γύρω γύρω, χωρίς όραμα, χωρίς πνοή, υποκριτικός, κρυψίνους, που λέει άλλα και εννοεί άλλα, και συνήθως δεν εννοεί απολύτως τίποτε. Ακούγοντας τα κλαψουρίσματα για τις "κατεστραμμένες γιορτές" και την ανερυθρίαστη αναγωγή των αναγκών του καταναλωτή σε υπέρτατο νόμο, νιώθω την τάση να αναφωνήσω: φέτος οι γιορτές ήρθαν νωρίτερα, και ήταν οι καλύτερες γιορτές που μπορώ να θυμηθώ. Τι πιο γιορτινό και ποιητικό από την εναέρια θέα ενός υπερμεγέθους ελάτου να φλέγεται μέσα στη νύχτα στη μέση της πλατείας Συντάγματος, μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων; Ούτε ο Αγγελόπουλος ή ο Κουστουρίτσα δεν θα μπορούσαν να έχουν φανταστεί ένα τέτοιο πανέμορφο και πλούσιο σε συμβολισμούς πλάνο. Γι' αυτό λοιπόν, εγώ είμαι με τους κουκουλοφόρους. Πριν από κάποια χρόνια, ο μακαρίτης Παύλος Σιδηρόπουλος έλεγε σ' ένα τραγούδι του: "Ληστέψανε την τράπεζα. Και τι με νοιάζει εμένα; δεν είμαι με κανένα". Σήμερα είναι η στιγμή να φύγουμε από το "δεν είμαι με κανένα" και να πούμε: είμαι με κάποιον. Είμαι με αυτούς που σπάσανε την τράπεζα. Αν την ληστεύανε, ακόμα καλύτερα. Ούτως ή άλλως, αυτή μας ληστεύει κάθε μέρα. Τόσο εμάς, όσο και τους υπαλλήλους της. Οι δέκα (μέχρι στιγμής) μέρες που συγκλόνισαν την Αθήνα, αλλά και όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, και πολλές μικρές, αποτελούν μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το παγκόσμιο κοινωνικό κίνημα, είμαι σίγουρος ότι θα μελετώνται –ή πάντως ότι θα πρέπει να μελετηθούν- επί πολλά χρόνια σε πολλά διαφορετικά μέρη του κόσμου, και θα καρποφορήσουν ίσως αλλού, αλλιώς, άλλοτε, με τρόπους και σε συνδυασμούς που δεν φανταζόμαστε. Και, για να κλείσω με μια προσωπική νότα, δεν σας κρύβω ότι είμαι πολύ περήφανος που κάπως είχα διαισθανθεί ότι έρχεται αυτή η καταιγίδα, θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν μπορούσα να πω ότι συνέβαλα κάπως στο μέτρο των δυνάμεών μου στην έλευσή της. Και πάντως είμαι σίγουρος ότι είμαι –είμαστε- σε πολύ καλύτερη θέση να αντιληφθούμε τι ήταν και να δουλέψουμε με αυτή, απ' ό,τι τα απολιθώματα της θεσμικής πολιτικής, των κρατικών διανοουμένων και του τύπου, οι οποίοι ούτε είχαν πάρει μυρωδιά τι τους ερχόταν στο κεφάλι, και ακόμα και τώρα που τους έπεσε στο κεφάλι πάλι δεν έχουν ακόμα καταλάβει τι τους συνέβη. Αλλά νομίζω ότι ακόμα και αυτοί δεν μπορεί να είναι τόσο βλάκες. Νομίζω ότι απλώς κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά κατά βάθος έχουν ψυλλιαστεί κάτι, και εκεί ακριβώς οφείλεται το μίσος και η μνησικακία τους γι' αυτό το κίνημα. Αν ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, η Παπαρήγα, ο Καρατζαφέρης, έχουν λυσσάξει και ζητάνε από τους πάντες δηλώσεις νομιμοφροσύνης και μετανοίας, αυτό κατά βάθος το κάνουν επειδή τους απασχολούν όχι τόσο τα μαγαζιά των πτωχών και αθώων κοσμηματοπωλών τής Μητροπόλεως, αλλά κυρίως τα δικά τους μαγαζιά. Αυτοί είναι που τα είχαν στολίσει με τόση φροντίδα, τόσα «οράματα», τόσες «μεταρρυθμίσεις», τόσους «ταξικούς αγώνες», τόση «αδιαπραγμάτευτη Ελλάδα», τέλος πάντων ο καθένας με τη δική του πραμάτεια, είχαν βάλει τα καλά τους και περίμεναν τους καταναλωτές πολιτικής· και ξαφνικά είδαν να εισβάλλει στην πιάτσα ένας απρόσκλητος ανταγωνιστής και να τους κλέβει την πελατεία (και την απόλαυση), να δείχνει πόσο άνευ νοήματος, πόσο αέρας κοπανιστός, πόσο κενά από οποιαδήποτε αξία χρήσης ήταν αυτά τα εμπορεύματα. Και μάλιστα ένας ανταγωνιστής που δεν έχει κανένα μαγαζί πουθενά, αλλά είναι διάχυτος, διάσπαρτος, πλανόδιος, όπως οι Νιγηριανοί που πουλάνε CD και οι Κινέζοι που πουλάνε ρούχα. Με άλλα λόγια, αυτό που εισέβαλε ξαφνικά στη σκηνή δεν είναι απλώς ένας ανταγωνιστής μεταξύ άλλων, αλλά είναι ο ίδιος ο ανταγωνισμός. Τέλος πάντων, αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα· δεν είναι δική μας δουλειά να λύσουμε τις απορίες των χρεοκοπημένων εμπόρων της πολιτικής. Το πολύ πολύ μπορούμε να τους ευχηθούμε: Welcome to the desert of the Real, και να τους αφήσουμε να βρουν μόνοι τους –εάν βρουν- πώς θα αναμετρηθούν με την απώλεια. Αυτές τις μέρες που τα πράγματα τρέχουν με χιλιαπλάσια ταχύτητα, και προς χίλιες διαφορετικές κατευθύνσεις, απ' ό,τι κατά την λεγόμενη «ομαλότητα», εμείς έχουμε σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε. Και το πρώτο απ' αυτά είναι να βρούμε πώς μπορούμε να ενσαρκώσουμε καλύτερα τους φόβους τους, να ταυτιστούμε με το σύμπτωμα, να γίνουμε εμείς όσο μπορούμε καλύτερα ο ανταγωνιστής που κάνει τα μαγαζιά τους να αδειάζουν από πελατεία –χωρίς καν να χρειάζεται να σπάσουν. Και να βρούμε πώς θα παραγάγουμε από κοινού τις δικές μας αξίες χρήσης