today in Antwerp

It's all too beautiful

Thriller in front of the parliament of Greece

Imagine

The Jetsons are here! and something for the...rest of us

One thing brought the other

Mark Leckey, Fioruci Made Me Hardcore, 1999 (extract)

Something seems to be going wrong here

traditional tunes from Ikaria executed somehow differently...

Two days in Zurix for Chrristodoulos Panayiotou's exhibition at the Kunsthalle

The view from my window at monsieur JCFG's lovely apartment... ...remind me of a Magritte painting I saw at the Kunsthaus a little later... ...where an Ernst work in the room of Giacomettis stole my heart and took my mind back to where I come from... ...the sea. Here Christodoulos' work on Sarah Bernhard's carved throne at Belle-île-en-Mer, where every morning she would sit and speak to the waters.. beautifully installed in the far end corner. My gift from london... Elad Lassry double exposed A guest and a host... ? two ghosts! ... I fell in love with Comix's new boots, following them under tables The day after the party... ... I was a bit confused; where am I? Ugo Rondinone showed me the way... ...and entered the most bizarre museum, Landes; there was a beautiful wooden, lionheaded sleigh, the most amazing cupboard from 1939, half was wood carved and half was a mirror, extremely beautiful tapestries, while the modern was in a very peculiar dialogue with the romantic days and their products. A Swiss photo journalist prize reminded me again, who I was there for... And who I am... ... found senior JG in a corridor and left the city dreaming of more lakes and castles and swans; waking up the morning after in Istanbul I somehow felt I'd been dreaming.

in the meantime...

.... I went to Beirut for a week, came back and opened Anna Boghiguian's and Cevdet Erek's show that was beautiful, went home for the holiday and even if Athens didn't feel like home somehow it was warm and as always nights were particularly long. Then came back to Istanbul and in a week's time I was back in Athens for Eftihis Patsourakis' solo show at Eleni Koroneou's gallery then went to London and then Cambridge for Mark Aerial Waller's show at Wysing, were I found myself drinking wines at The Red House with Mark and Lotte and the lovely owners. The country opened my eyes and heart again. Meeting Mr.S on my last evening opened my heart even more and reminded me what real friends are here for: uplifting, laughing and putting things back in their path. Back to Istanbul, I waited for Mr. Tufnell to open his show on hallucinations and flying carpets, that is currently running at Rodeo. So many things to say and describe and narrate; so many wrong and right feelings, words spoken and many left back there.. That's the living. Anna Boghiguian, I sowed gardens in my soul, I drew gardens on my body, I had my nightmares engraved on my face, I cried and I laughed, I became part of humanity, watercolor on paper, 2009.

In Marrakech...

eating beans and lentils on the Place Jemaa El Fna with Andres, Giles, Mark and Vassiliki Mr. Hassan Khan on the decks and The Big One at Palais Bahia Momo is narrating a touching story of life At the magic cafe-restaurant with Vassiliki Holeva eating cous cous and drinking coffees 'variations' of hair products My Marrakech new friend, Nicola Lees My Marrakech mate, Stuart Comer Love posters designed by YSL every year Monsieur YSL at work .... Cement and desert on the way to the Botanical Gardens Ms. Yto Barrada herself ... ...ad her Flower Power hospitality We spent last week at the beautiful city where Mark Aerial Waller and Giles Round were invited to make a Taverna Especial for Arts in Marrakech. It was all delicious, warm and colorful..

26 Νοεμβρίου, Marrakech

Στη μέση ενός ρυζοχώραφου υπάρχει έμας φοίνικας ολομόναχος, δεν είναι πια νέος- λίγοι είναι οι νέοι φοίνικες. Είναι πολύ υψηλός και ολόισιος, συνδυάζει την ποιότητα ενός δίκαιου με την σπουδαιοφάνεια κάποιου αξιοσέβαστου. Είναι εκεί και είναι μόνος. Δεν έχει γνωρίσει ποτέ τίποτα άλλο και θα συνεχίσει έτσι μέχρι να πεθάνει ή να καταστραφεί. Έπεφτες ξαφνικά επάνω του στην στροφή του δρόμου κι έμενες κατάπληκτος βλέποντάς τον ανάμεσα στα πλούσια ρυζοχώραφα και τα τρεχούμενα νερά. Τα νερά και τα πρ΄σινα χωράφια μουρμούριζαν το ένα στο άλλο- πράγμα που πάντα έκαναν από τους αρχαίους καιρους- αλλά αυτό το απαλό μουρμουρητό δεν έτανε ποτέ στον φοίνικα, ήταν μόνος του, κοντά στους ψηλούς ουρανούς και στα λαμπερα σύννεφα. Ήταν μόνος του, ολοκληρωμένος και αποτραβηγμένος και δεν θα γινόταν πιτέ τίποτα άλλο. Το νερό άστραφτε καθώς έπεφτε πάνω του το βραδυνό φως και μακριά από το δρόμο, προς τα δυτικά, βρισκόταν ο φοίνικας και πέρα απ'αθτόν υπηρχαν περισσότερα ρυζοχώραφα. Πριν φτάσεις στον φοίνικα έπρεπε να περάσεις από μερικούς σκονισμένους, βρώμικους δρόμους, γεμάτους θόρυβο, παιδιά, κατσίκες και βόδια. Τα λεωφορεία σήκωναν σύννεφα από σκόνη που εμοιαζε να μην ενοχλούν κανέναν και ο δρόμος ήταν γεμάτος από ψωραλέα σκυλιά. Το αυτοκίντο βγήκε από την κεντρική λεωφόρο που συνχιζόταν, άφησε πίσω του πολλά μικρά σπίτια, κήπους και ρυζοχώραφα, έστριψε αριστερά, πέρασε από μια μεγαλόπρεπη πύλη και λίγο πιο πέρα, εκέι στο άνοιγμα, υπήρχε ένας βοσκότοπος ελαφιών. Θα πρέπει να υπήρχαν δύο ή τρεις δωδεκάδες, μερικά ειχαν μεγάλα και βαριά κέρατα και κάποια από νεότερα έδειχναν ήδη πεντακάθαρα πώς θα γίνονταν. Πολλά από αυτά είχαν άσπρες βούλες, ήταν ανήσυχα και κουνούσαν τα μακριά αφτιά τους, αλλά συνέχισαν να βοσκούν. Κάμποσα διέσχισαν τον κόκκινο δρόμο κι έτρεξαν μακριά, υπήρχαν, όμως, κι άλλα που περίμεναν πίσω από τους θάμνους να δουν τι θα γίνει, το μικρό αυτοκίνγτο σταμάτησε και σύντομα όλα τα ελάφια πέρασαν τρέχοντας να συναντήσουν τα υπόλοιπα. Η ατμόσφαιρα του σούρουπου ήταν καθαρή κι άρχισαν να φαίνονται τ'αστέρια, λαμπερά και ζωηρά, τα δέντρα άρχιαν να αποσύρονται για τη νύχτα και η αδιάκοπη φλυαρία των πουλιών σταμάτησε. Το φως του σούρουπου έπεφτε στο νερό. Κάτω απ'αυτό το φως του σούρουπου, μέσα στο στενό δρόμο, δυνάμωσε η ένταση της μεγάλης χαράς που υπληρχε χωρίς καμία αιτάι. Άρχισε, ενώ παρακολουθούσε μια μικρή αράχνη που πηδούσε και με ένα πήδημα εκπληκτικής ταχύτητας άρπαξε με σκληρότητα κάτι μύγες, άρχισε, ενώ παρακολουθούσε ένα φύλλο να τρεμουλιάζει μόνο του, ενώ τα άλλα φύλλα ήταν ακίνητα, άρχισε, ενώ παρακολουθούσε ένα μικρό σκίουρο με ραβδώσεις που γκρίνιαζε για κάτι και η ουρά του χοροπηδο΄θσε πάνω κάτω. Η μεγάλη χαρά δεν είχε κάποια αιτία και η χαρά που έρχεται ως αποτέλεσμα είναι σε οποιαδήποτε περίπτωση κάτι α΄μαντο που αλλάζει με την κάθε αλλαγή. Η ένταση αυτής της παράξενης, απρόσμενης μεγάλης χαράς, δυνάμωσε και ό,τι είναι έντονο δεν έχι ποτέ σκληρότητα, έχει την ιδιότητα να υποχωρεί, αλλά και πάλι είναι έντονο. Δεν είναι η ένταση όλης της ενέργειας συνγκεντρωμένης, δεν την έχει φέρει η σκέψη κυνηγώντας κάποια ιδέα ή από την απασχόληση με τον εαυτό της, δεν είναι κάποιο αυξανόμενο συναίσθημα, γιατί όλα αυτά έχουν κίνητρα και στόχους. Αυτή η ένταση δεν έχει ούτε αιτία ούτε τέλος ούτε έχει γεννηθεί από συγκέντρωση, που στην πραγματικότητα φράζει το ξύπνημα όλης της ενέργειας. Δυνάμωνε χωρίς να κάνει κανείς τίποτα γι'αυτο. Ήταν σαν κάτι έξω από σένα, που πάνω του δεν έχεις κανένα έλεγχο, δεν έχεις λόγο σ'αυτό που συνέβαινε. Σ'αυτό ακριβώς το δυνάμωματης έντασης υπηρχε πραότητα. Αυτή η λέξη είναι φθαρμένη. Δέιχνει αδυναμία, συναισθηματισμό, αναποφασιστικότητα, αβεβαιότητα, ένα ντροπαλό αποτράβηγμα, κάποιο είδος φόβου κ.τ.λ. Αλλά δεν ήταν τιποτα από όλ'αυτά τα πράγματα, ήταν κάτι σφριγηλο και δυνατό, χωρίς άμυνες και γι'αυτό έντονο. Δεν μπορούσε να καλλιεργηθεί αν ήθελες. Δεν άνηκε στην κατηγορία των δυνατών και των αδυνάτων. Ήταν τρωτό όπως είναι και η αγάπη. Δεν υπήρχε τιποτα άλλο εκτός απο αυτό. Το πηγαινέλα των ανθρώπων, το ταξίδι με το αυτοκίνητο και οι κουβέντες, τα εάφια και ο φοίνικας, τα αστέρια και τα ρυζοχώραφα, όλα ήταν εκεί, με όλη την ομορφιά και την ζωντάνια τους, αλλά όλα υπήρχαν μέσα στην ένταση και έξω από αυτή. Οι φλόγες έχουν ένα σχήμα, γραμμές αλλά μέσα στις φλόγες υπάρχει μόνο έντονη θερμότητα χωρίς σχήμα και γραμμές. Κρισμαμούρτι, 1961

Free Aung San Suu Kyi

The Red Ballon, A.Lamorisse, 1956 // Part I

The Red Balloon // Part II

last words

Greek Calypso by Manos Hadjidakis and the great Dinos Hliopoulos in Drakos

RODEO is touching ground, new space at Tütün Deposu, Lüleci Hendek Caddessi No12 TOPHANE

The disappearance of August by Alex Beam (from Boston Globe through ITH)

I remember August. What a great month it was for doing nothing! Maybe during the final week my mom would buy me a pair of shoes for school, or ask me how I did on that summer reading list. (Uh, not so well.) They didn’t have Trapper Keepers back then, but we would score a few notebooks at the Peoples drugstore - I grew up in Washington, D.C. - and then brace for the start of school in September. August is different now. It’s horrible, busy, laden, as fraught with to-ing and fro-ing as September used to be. Forty percent of the state’s 300-plus school districts will be starting school this month, a percentage that has risen from zero since I was a kid. The back-to-school sales started a month ago, and the National Football League played its first game two days ago. Wasn’t that a fall sport, once? Someone sped up the clock on me. Universities used to be reliable sumps of late summer torpor. “Colleges are increasingly reconvening before Labor Day,’’ Barmak Nassirian of the American Association of College Registrars and Admissions Officers told me. Why? Partly because there are more federal holidays but mainly because academe simply gave up working on Fridays and Mondays. “The students are the consumers, and consumer preferences have started to weigh heavily on how the schedule is arranged,’’ Nassirian said. See you in September? Not if you are attending the University of Maryland, Hunter College, William & Mary, or Bucknell. It’s more like see you real soon. Even President Obama - or should I say, especially President Obama - isn’t giving us an August recess. As part of his administration’s plan to make our leisure hours a living hell, he will be in Portsmouth, N.H., today shilling his incredible, shrinking health care overhaul. Please, Mr. President, can’t we have August off? No, we can’t. Notice that even the French, who, like psychiatrists, are notorious for doing nothing in August, seem quite busy these days. Employees at an American-owned electronics company in Villemur-sur-Tarn beat up their boss last week. Bankers at BNP Paribas paid themselves $1.4 billion in bonuses after taking several billion dollars of public-sector loans. They’re spending their August à l’américaine! Speaking of shrinks, “In days of yore, the beaches of Cape Cod often had more psychiatrists per square foot of sand than many Western states,’’ Dr. Ron Pies remembers. The late Judith Rossner once spun out a whole novel, “August,’’ about the emotional fallout among Manhattanites when their therapists bolted for the Hamptons on July 31. August off? “I never hear of it anymore,’’ Dr. Michael Kahn e-mailed me. “My father is a psychiatrist as well, and we always took August off in the ’60s to go up to New Hampshire. Now more than two weeks seems rare, and Wellfleet is no longer de rigueur.’’ Books? August used to be the month to publish and perish. Now literary bigfeet like Richard Russo, E.L Doctorow, Tracy Kidder, Thomas Pynchon, and Pat Conroy are flocking to the shelves. “The fall is so crowded and intimidating,’’ explains literary agent Esmond Harmsworth. “Many authors still want to come out in September, October, or November, but unless you have a very big book, you risk going unnoticed.’’ Like psychiatry, book publishing no longer naps through August. “Now we have auctions, and there is plenty of business going on,’’ Harmsworth says. Over at Slate magazine, David Plotz has been lobbying since 2001 to “get rid’’ of August, which he calls “the vast sandy wasteland of American culture. Publishers stop releasing books,’’ he writes in an article republished each year, and “television is all reruns (or worse, new episodes of ‘Sex and the City’).’’ So in part, his dream has been fulfilled. Quality TV, i.e., “Mad Men’’ and “Monk,’’ now starts up in late summer and publishers are ensuring that August is, well, like every other month. But I want my wish to come true. Wait until September to unleash your earnest literary pap, your lowest-common-denominator brainwashing campaigns for questionable public policies, and your thinly disguised gladiatorial bloodfests underwritten by alcohol conglomerates. School’s out for the summer. Let’s keep it that way. Let August be August. Relax.

The Woodstock Series

Nice to watch while other are dancing in squares and around churches...

Fantastic Planet by René Laloux, 1973

The Origin of Love by Hedwigh and the Angry Inch, three years later