Tales from east end bull

Emre Hüner at Nobody's Property at Princeton University Museum of Art

2010-10-25T18:07:00.002+03:00

Nobody’s Property: Art, Land, Space, 2000-2010 October 23, 2010-February 20, 2011 Over the last ten years, “land” and “space” have become pressing subjects for artistic investigation, so much so that we can now speak of a new generation of environmental artists. Nobody's Property will explore this development and probe the reasons for its appearance at the beginning of the twenty-first century. The exhibition features the work of seven artists and two artist-teams: Jennifer Allora and Guillermo Calzadilla, Francis Alÿs, Yael Bartana, Andrea Geyer, Joana Hadjithomas and Khalil Joreige, Emre Hüner, Matthew Day Jackson, Lucy Raven, and Santiago Sierra. Using media that range from video and photography to digital animation, performance, and assemblage, these artists parse the economic, geopolitical, and phantasmatic conditions of land and space. Their methods are as varied as their media, but they tend to coalesce around one of four approaches: the investigatory, the parafictional, the interrogative, and the interruptive. While some of the artists in the exhibition explore historical configurations of space, gauging its symbolic import for specific actors at specific moments in time, others consider concrete land-sites—sites, that is, with a particular geographical correlate. Among these land-sites are the cities of Jerusalem and Beirut, the island of Vieques, the border town of Juarez, the Navajo Nation, and the industrial center of Tongling. Each one crystallizes a larger debate around issues such as war, globalization, cultural patrimony, civil rights, and national sovereignty. A fully illustrated catalogue published by Princeton and distributed by Yale University Press will accompany the exhibition. The catalogue will include an introductory essay by curator Kelly Baum, Locks Curatorial Fellow for Contemporary Art; an essay on the relationship between historical land art, primitivism, and new media technologies by art historian Yates McKee (Columbia University and Ohio University); essays by Baum and five emerging scholars, mostly Princeton graduate students, on the exhibition's nine works of art; and the transcript of a round table discussion between Baum and three Princeton scholars: Uriel Abulof, postdoctoral research fellow at the Liechtenstein Institute on Self-Determination and the Woodrow Wilson School of Public and International Affairs; Rachael DeLue, assistant professor of art and archaeology; and Jonathan Levy, assistant professor of history. Nobody's Property: Art, Land, Space, 2000–2010 has been made possible by the National Endowment for the Arts; the Virginia and Bagley Wright, Class of 1946, Program Fund for Modern and Contemporary Art; the Frances E. and Elias Wolf, Class of 1920, Fund; the Sarah Lee Elson, Class of 1984, Fund for the International Artist-in-Residence Program; and an anonymous foundation. The accompanying publication has been supported by the Andrew W. Mellon Foundation Fund for Publications and the Elizabeth Firestone Graham Foundation. Additional support has been made possible by the Partners and Friends of the Princeton University Art Museum.

Death and Life

2010-07-06T22:33:00.002+03:00

They might be giants.. AGAIN! 15 yrs after

2010-06-26T16:08:00.001+03:00

When you're following an angel Does it mean you have to throw your body off a building? Somewhere they're meeting on a pinhead Calling you an angel, calling you the nicest things

Um Kulthum's funeral, 1975

2010-06-21T03:11:00.003+03:00

Rodeo's new graffitis

2010-06-07T22:34:00.002+03:00

Art Athina review by Laura McLean-Ferris

2010-05-30T11:19:00.002+03:00

Art Athina: Death, taxes and art fairs Posted by artreview.com on May 24, 2010 at 10:01am in First View View Reviews We may as well just get this out of the way. Having an art fair in Athens in the middle of the worst financial crisis that Greece (and by extension, Europe) has seen in decades might be tantamount to throwing a debauched party while Rome burns. Fairs and dealers do not often deign to comment on the economy when it comes to art fairs, preferring to steam ahead blindly through the recession with bravura. But the scale of the crisis in Greece is too great to be ignored, even by those most ostrichlike members of the artworld: hardcore austerity measures, four deaths, tear gas, ten years to recovery, dramatic public-sector pay cuts alongside tax hikes. The introduction to the fair catalogue announces that the consequences of the economic crisis are dire, for art, for everyone. And those consequences will obviously cut down many hopeful saplings, keeping in check the more dramatic hopes that sprung up as Athens appeared to be entering an exciting phase of burgeoning growth, after the 2nd Athens Biennial in 2009 and the success of the attendant Re-map project, a kind of biennial fringe in which artists and institutions took over buildings and spaces in a dodgy neighbourhood and used them for shows and events. As hoped, the area was invested with a new energy, and spaces began to be reclaimed. As Art Athina loomed in my calendar, and the crisis appeared to worsen, I approached the trip with a kind of gloom, imagining a depressed atmosphere or, worse, that the fair might become a target for anger and resentment, as the international collector-class, seemingly untouched by the catastrophe affecting everyone else, spent vast sums on baublelike art. Art Athina, however, is a very Greek fair, with the lion’s share of the participating galleries coming from Greece, a big chunk from Cyprus and only a smattering from elsewhere. This is not where Dakis Joannou buys his Koons sculptures. The opening felt, surprisingly, like business as usual. Women in enormous jewel-encrusted S/M shoes and throngs of people packing the aisles, noisy and excitable. Art Athina is an ‘everyone pitch in’ fair: edgy international galleries rub elbows with a few faintly embarrassing ones selling ‘sexy’ paintings of young nude women surrounded by flowers (or as in one example I saw, bleeding, a pert painted buttock pierced by an arrow) or satin fabric sculptures of luxury goods – cigars, silk ties and shoes. But let’s politely gloss over these, like they were some kind of drunken uncle at a wedding (which is basically what they are) and move on. Vlassis Caniaris, Composition, 1974, mixed media, 140x50x50 cm, Courtesy The Breeder, Athens The Breeder had undertaken to bring to light Vlassis Caniaris, an artist from an older generation, whose 1970s sculptures, such as one made from yellow tights stuffed with red flowers and wearing children’s shoes, have a Robert Gober-like quality, albeit more florid and also more ragtag. At Rebecca Camhi Gallery, one of Athens’s established contemporary spaces, was a neon by Angelo Plessas (who recently made several Project Space works for artreview.com) that reads ‘electricity comes from another planet’, which it may as well do, for all the abstracted machinations that bring it to us (glimpsed only occasionally, as when we see oil pumping its way into the Gulf of Mexico). Ben Jones, installation shot at AMP booth. Courtesy AMP, Athens Most galleries showed a selection of artists, though one of the few galleries with a solo booth was the Athens-based AMP, who exhibited a fluoro 1980s installation by West Coast American artist Ben Jones. Eirene Efstathiou, winner of the last Deste prize (a biennial award to a Greek artist), was exhibiting Cold War Episodes 2 (2009): small groups of pale, almost monochrome paintings that looked like images taken from news bulletins on old curving television sets at Eleni Koroneou. Orestis Lambrou, Untitled (Architectural Views: Neoptolemos Michaelides), 2010, C-Print, 40 x 48cm, Courtesy APOTHEKE Meanwhile, at Nicosia's Apotheke Orestis Lambrou’s photographs of modernist buildings designed by the Cypriot architect Neoptolemos Michaelides, their uses adapted over the years, some environments overgrown with life, some deadened, were interesting additions to a genre of architectural photography admittedly already bursting at the seams. Best booth in this writer’s opinion was Rodeo, from Istanbul, who exhibited the work of three artists that circuited around issues of narrative, photography as document and the act of looking. A diptych of monochrome images from Christodoulos Panayiotou entitled La Fauteuil de Sarah Bernhardt (2008) faced each other, one depicting Bernhardt’s favoured place to sit in the rocks by the sea in Normandy, a seat-shape marking a visible absence, and the other of the ocean view from that point. Haris Epaminonda, Untitled #04 k/g, 2008, framed found images, dimensions variable, unique, courtesy Rodeo Haris Epaminonda’s display of found images that appear to have been taken from old publications of magazines like National Geographic, featuring images that construct a strange ethnographic narrative, marrying a cactus and a naked (tribal?) woman with a bowl on her head as phallic objects. Opposite these were Eftihis Patsourakis’s Holding Series (2008), which consisted of the kind of protective paper that is sometimes used to cover photographs in albums. Now a covering for nothing, all we can bear witness to is the folds and wrinkles, and then some tiny little hands that the artist has traced over in pencil. A high point reached, it was time to make it (slowly) across town to the Metaxourgio area (the edgy, dodgy one), and a party for the opening of Kunsthalle Athena, a new space run by Marina Fokidis. I thought it might be too late to go (11.30pm), but whenever I said such a thing I was met with an eye-roll and the words: ‘This is Athens’. They were right. The space, when I did arrive, was the very opposite to the airy white halls that the name suggests – it was a decrepit old building of many tiny rooms, someone said it was an old brothel, but who knows? (Incidentally, there were an alarming number of very busy working brothels in the area.) The exhibition, if it was that, was called The Bar and fell somewhere between installation and rave. People were excited by the project and worried by the economy. Kunsthalle Athena ostensibly wants to bind people together in this time, to provide a place to meet and be, rather than a gallery. Paper dresses, balloons, music, streamers, a cocktail bar, beetroot soup, posters, lights and videoworks featured, but I felt a bit of a stick in the mud making notes at a rave, and so I didn’t, as the exhibition/disco/bar went on into the night. Perhaps a debauched party is the right response to crisis after all. Better than an art fair. It was still going strong when I left, a little before 4am. Last one out turn the projectors off?

Dennis Hopper II

2010-05-30T02:48:00.000+03:00

Dennis Hopper I

2010-05-30T02:29:00.000+03:00

Anna B. was in Athens interviewed here in LIFO

2010-05-24T10:44:00.003+03:00

Θέλετε να μου πείτε μερικά πράγματα για το background σας; Δεν έχω κάνει πολλά στη ζωή μου, δεν έχω κάνει σχεδόν τίποτα. Τίποτα σχετικά με τι; Στη ζωή γενικά. Ξέρω ότι έχετε ταξιδέψει πολύ. Ναι, αλλά δεν έχω πάει στη Λατινική Αμερική ακόμα, ούτε στην Ιαπωνία ή στην Αυστραλία. Όμως έχω έρθει περίπου διακόσιες φορές στην Ελλάδα, μπορεί και χίλιες. Από το 1962 έρχομαι συνεχώς. Θα ήθελα να δω όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο, τα πάντα, αλλά δεν είναι δυνατό. Δεν έχεις τα λεφτά, τον χρόνο, και οι δυνατότητες του ανθρώπινου μυαλού είναι τελικά πιο περιορισμένες απ' ό,τι νομίζεις. Πάντα ρίχνεις το φταίξιμο στα λεφτά, αλλά δεν είναι τα λεφτά το απόλυτο εμπόδιο. Ούτε είναι οι απόλυτοι ρυθμιστές των πάντων. Σου παρέχουν όμως μια ασφάλεια. Όταν ξεκινήσατε να ταξιδεύετε δεν είχατε λεφτά; Απολύτως τίποτα. Όταν ήμουν 20 χρόνων ήρθα για πρώτη φορά στην Αθήνα και μετά πήγα στην Κωνσταντινούπολη να επισκεφτώ συγγενείς. Τη δεύτερη φορά είπα ψέματα στους γονείς μου ότι γινόταν ένας γάμος στη Βυρηττό που έπρεπε να πάω -γινόταν αλήθεια γάμος, αλλά δεν ήμουν καλεσμένη- και στη Βυρηττό αποφάσισα να βγάλω λίγα λεφτά και να πάω στη Συρία. Απ' τη Συρία πήγα στην Τουρκία και από την Τουρκία πήρα μια μικρή βάρκα και πήγα στη Ρόδο. Από κει πήρα άλλη μικρή βάρκα και πήγα στην Κρήτη. Και την τρίτη φορά βρήκα έναν ψαρά που με πήρε με τη βάρκα του, αλλά ήταν πολύ διαφορετικός ο κόσμος τότε, δεν είχε καμιά σχέση με τον σημερινό. Έχει αλλάξει δραστικά τα τελευταία είκοσι χρόνια και τώρα αλλάζει κι άλλο. Έχετε κι άλλα απωθημένα; Θέλω να πάω στην Αργεντινή, αλλά είναι πολύ ακριβό το εισιτήριο, ακόμα κι αν το κλείσεις απ' την Αμερική. Θέλω να πάω στη Μπανκόγκ και να βγάλω εισιτήριο για ολόκληρο τον κόσμο, στοιχίζει περίπου 3.000 ευρώ. Συμφέρει να πας εκεί και να ταξιδέψεις για ακριβούς προορισμούς. Τα λεφτά δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα, πάντα ζούσα με λίγα. Και έτρωγα ελάχιστα. Ξέρεις, αν υπάρχει η θέληση, πάντα βρίσκεις τρόπο. Έχετε σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες. Θα μου σχολιάστε λίγο τη σημερινή κατάσταση της Ευρώπης; Σπούδασα Πολιτικές Επιστήμες, ναι, και νομίζω ότι ο κόσμος πάει κατά διαόλου. Χθες άκουγα τα νέα για το μέλλον της Ευρώπης και την κατάσταση της Ευρωζώνης, που είναι ακόμα χειρότερη. Δεν είμαι, όμως, η κατάλληλη για να κάνω σχόλια. Την κατάσταση στην Ελλάδα πώς τη βρίσκετε; Πολύ θλιβερή. Όχι τόσο για τη χρεοκοπία της, όσο για τα επεισόδια και την επιθετικότητα που αισθάνονται όλοι, η οποία νομίζω ότι είναι άχρηστη. Για μένα τουλάχιστον. Δεν πάνε τόσο άσχημα τα πράγματα, υπάρχει φαγητό για όλους. Νομίζω ότι όλοι ξεχνούν, τίποτα όμως δεν σου δίνεται εύκολα, η προσπάθεια πρέπει να είναι μόνιμη. Η Αθήνα πώς σας φαίνεται, σας αρέσει; Νομίζω ότι μου άρεσε περισσότερο στο παρελθόν. Πριν από είκοσι, είκοσι πέντε, τριάντα χρόνια, που είχε περισσότερο ελληνικό χαρακτήρα. Επίσης, τη θυμάμαι πιο καθαρή παλιά. Πήγα στη Σίφνο πρόσφατα και μου έκανε εντύπωση το πόσο καθαρά ήταν όλα. Κάτασπρα, χωρίς ίχνος σκόνης στους τοίχους. Φαίνεται ότι εκεί καθαρίζουν... Έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι. Η ελληνική ταυτότητα έχει εξαφανιστεί στη νέα γενιά. Κυρίως σε αυτή. Αυτό συμβαίνει παντού όμως. Στο Κάιρο δεν έχουν αλλάξει οι νέοι; Στο Κάιρο είναι διαφορετική η αλλαγή. Αλλάζουν οι νέοι άνθρωποι, αλλά δεν έχουν χάσει την ταυτότητά τους παντού. Στην Ινδία δεν συμβαίνει αυτό, για παράδειγμα. Νομίζω ότι οι Έλληνες έχουν γίνει πιο Ευρωπαίοι. Κάποιοι έχουν γίνει πιο Ευρωπαίοι και μερικοί έχουν μείνει στάσιμοι. Και η στασιμότητα γίνεται βία. Έχετε ασχοληθεί και με τη μουσική; Ναι, αλλά για πολύ λίγο, δεν είμαι κάποια που έχει ιδιαίτερες γνώσεις στη μουσική. Την έκανα, σπούδασα για ένα διάστημα, για να συνοδεύει τη ζωγραφική μου. Έκανα σχέδια και πίνακες και τα συνόδευα με μικρά μουσικά κομμάτια. Μετά άρχισα να μην ακούω καλά. Είναι αλήθεια ότι δουλέψατε με παιδιά του δρόμου για κάποιο διάστημα; Δούλεψα για πολύ λίγο στον Καναδά με νεαρούς ασθενείς. Βοηθούσα ανθρώπους που δεν ακούνε καλά και τότε έχασα την ακοή μου. Δεν είναι εκπληκτικό; Είναι μια μεγάλη προσωπική ιστορία που δεν μπορώ να μοιραστώ. Δεν συναναστρέφομαι πολλούς ανθρώπους έτσι κι αλλιώς, αλλά είναι σοβαρή αναπηρία το να μην ακούς, παρόλο που δεν φαίνεται. Έχω το ακουστικό που με βοηθάει, αν δεν ακούς όμως δεν μπορείς να συμμετέχεις και οι άνθρωποι σε παρεξηγούν. Συνήθως δεν χρησιμοποιούν το πιο σημαντικό πράγμα που είναι η ακοή για να ακούν αυτά που τους λένε, τα παραποιούν και τα ερμηνεύουν όπως θέλουν. Είναι πολύ κακό αυτό. Και γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο αυτό όταν χάνεις την ακοή σου. Οι πιο πολλοί άνθρωποι κρύβουν λέξεις, δεν λένε την αλήθεια για τον εαυτό τους, πάλι όμως οφείλεις να τους ακούσεις. Τη σύγχρονη τέχνη πώς τη βρίσκετε; Ενδιαφέρουσα, παρόλο που δεν έχει τίποτα το σύγχρονο. Να σου πω την αλήθεια, όλα τα έχουμε ξαναδεί πριν από τριάντα και σαράντα χρόνια, δεν υπάρχει τίποτα το αβανγκάρντ, τίποτα το ευφυές. Θα ήταν φανταστικό να μπορούσες να δεις έναν Καραβάτζιο ή Λεονάρντο ντα Βίντσι. Δεν μου αρέσει ούτε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ούτε ο Ραφαέλι, αλλά θα ήταν ωραίο να έβλεπες να επιστρέφει κάποιος από αυτούς τους ανθρώπους στη σύγχρονη σκηνή. Δεν υπάρχει κανείς όμως. Κάθε 100 χρόνια βγαίνουν κάποιοι που όλοι πιστεύουν ότι είναι ιδιοφυΐες, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Δεν υπάρχουν ιδιοφυΐες σήμερα; Σίγουρα όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν τον Ντάμιεν Χιρστ ή τον Τζεφ Κουνς ιδιοφυΐες, αλλά νομίζω ότι είναι κατασκευάσματα, δεν μου αρέσει κανείς απ' τους δύο. Δεν μου αρέσει ούτε ο Μάθιου Μπάρνεϊ. Έχω φίλους που ζωγραφίζουν πολύ καλύτερα από όσους θεωρούνται σήμερα σημαντικοί. Ήξερα και καλλιτέχνες από τα '60s που ζούσαν στον Καναδά και στη Νέα Υόρκη και ήταν χίλιες φορές καλύτεροι από όλους αυτούς που προωθούν. Δεν έχω ιδέα γιατί προωθούν τέτοιους καλλιτέχνες. Διερωτώμαι, αλλά ξέρω ότι η μαφία είναι πίσω από την μπίζνα της τέχνης. Η μαφία την έκανε μπίζνα, πάει όπου είναι τα λεφτά. Όταν πήγα στον Καναδά ήμουν πολύ φτωχή -είχα αποφασίσει ότι μπορούσα να ζήσω στον κόσμο χωρίς χρήματα και τα θεωρούσα εχθρό μου- και κάθε φορά που ήμουν πολύ πεινασμένη πήγαινα σε μια ελληνική ψησταριά που πουλούσε σις κεμπάπ. Νομίζω την έλεγαν Pitter Pan. Έφτιαξα το πορτρέτο του Δήμου, που ήταν ο ιδιοκτήτης, και μου έδινε φαγητό, αυτός μου έλεγε ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς χρήματα. Όταν έγινε πετυχημένος, όλοι οι Έλληνες άνοιξαν σουβλατζίδικα, ο ένας δίπλα στον άλλο. Έπειτα η μαφία τούς έκαψε τα μαγαζιά. Κάηκε και το πορτρέτο του Δήμου και το μαγαζί. Νομίζω ζει στην Αθήνα τώρα και θα ήθελα πολύ να τον βρω. Έχετε φίλους στην Ελλάδα; Την Τζούλια. Δεν ξέρω αν με θεωρεί φίλη της, αλλά μου αρέσει πολύ, είναι πολύ καλή γυναίκα. Είχα κι άλλους, αλλά από τότε που έχασα το σημειωματάριό μου με τα τηλέφωνα έχω χάσει επαφή μαζί τους. Για ποιο λόγο ασχοληθήκατε με τον Καβάφη; Πήγα για πρώτη φορά στο σπίτι του Καβάφη στο ξενοδοχείο της Αλεξάνδρειας και μου έκανε εντύπωση ότι είχε πάνω στους τοίχους γραμμένα ποιήματά του. Η μαντάμ Κριστίνα που μου τα έδειξε ήταν πολύ περήφανη γι' αυτά. Δεν ξέρω, όμως, αν ήταν πραγματικά ή μια αυταπάτη, γιατί ο Καβάφης πέθανε το 1933, δεν ήταν δηλαδή αρκετά μεγάλη για να μπορεί να έχει κοινωνικές σχέσεις μαζί του και δεν νομίζω ότι ο Καβάφης είχε ενδιαφέρον για μικρά κοριτσάκια. Αλλά πρέπει να τον είχε δει και η εικόνα του είχε έτσι κι αλλιώς κάτι μυθικό. Μέσα απ' τα χρόνια αυτός ο μύθος πήρε ακόμα πιο μεγάλες διαστάσεις. Οι άνθρωποι πάντα μιλούσαν γι' αυτόν, για την ομοφυλοφιλία του, δεν πιστεύω όμως ότι αυτό ήταν αλήθεια, νομίζω ότι είναι απλά ιστορίες. Η μαντάμ Κριστίνα, λοιπόν, με πήγε να δω το δωμάτιό του στον δεύτερο όροφο του ξενοδοχείου που έμενε και το βρήκα τρομερά ενδιαφέρον. Ήταν ένα ξενοδοχείο γεμάτο από νεαρά αγόρια. Μου άρεσε το μπαλκόνι. Σας γοήτευσε δηλαδή περισσότερο ο χώρος που έζησε; Πάντα τον έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα τον Καβάφη. Δεν ήταν ποτέ έμπνευση για μένα παρ' όλα αυτά, μου προκαλούσε μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον και πίστευα ότι θα σταματούσα να το έχω πολύ σύντομα, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ, γιατί είναι μέσα στην ιστορία της χώρας μου. Να πούμε για την έκθεση που γίνεται στο Μουσείο Μπενάκη; Ο λόγος που δέχτηκα να την κάνω στο Μουσείο Μπενάκη ήταν επειδή ο Μπενάκης ήταν φίλος του Καβάφη -ο οποίος Καβάφης ήρθε στην Αθήνα για να τον επισκεφτεί- και σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ καλό που θα έβαζα τους πίνακές μου σε αυτόν το χώρο. Υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες που σας αρέσουν; Ο Τσαρούχης. Δεν ξέρω και πολλούς, είναι η αλήθεια. Υπάρχει κι ο Φασιανός που μου άρεσε πολύ παλιότερα και ο Κουνέλης. Νόμιζα ότι είχε πεθάνει, αλλά είναι ζωντανός. Κάποια στιγμή ταξίδευα δίπλα στον γιο του. Πόσο συχνά ζωγραφίζετε; Εξαρτάται. Όποτε θελήσω, το κάνω. Χρόνο βρίσκετε με τόσες μετακινήσεις; Δεν ταξιδεύω και τόσο πολύ. Εννοώ, ταξιδεύω, αλλά ζωγραφίζω κιόλας ταυτόχρονα. Όταν μένω κάπου για μεγάλο χρονικό διάστημα, βρίσκω χρόνο να ζωγραφίσω. Κάνω πολλά σκίτσα εξάλλου, πιο πολλά σκίτσα από ό,τι πίνακες, και κάνω μεγάλους πίνακες όταν είμαι στο σπίτι μου. Θα μου πείτε πότε αρχίσατε να ζωγραφίζετε; Πριν από πάρα πολύ καιρό. Δεν θέλω να γυρίζω όμως στις ρίζες μου, μου θυμίζει ότι είμαι γριά και ότι πλησιάζω στο τέλος μου. Σας φοβίζει το τέλος; Κυρίως ανησυχώ για τα έργα μου. Νομίζω ότι όταν πεθάνω θα καταλήξουν στα σκουπίδια, κάτι που είναι ok, ή θα πάνε στα σπίτια άλλων ανθρώπων και δεν θα αποκτήσουν και ιδιαίτερη αξία. Τι άλλο φοβάστε; Δεν ξέρω. Χθες ταξίδευα στην Ακρόπολη της Σίφνου και είδα μια οχιά. Σήκωσα αυτομάτως τη μηχανή για να τη βγάλω μια φωτογραφία, την έβγαλα κι η οχιά εξαφανίστηκε! Όταν κοίταξα αυτό που τράβηξα, δεν είχε την οχιά.

Hijomalind

2010-05-17T09:39:00.000+03:00

Art Athina 2010

2010-05-13T03:39:00.002+03:00

Excited to show in art athina for the third time after we launched RODEO in 2007! Showing Anna Boghiguian, Haris Epaminonda, Gülsün Karamustafa, Christodoulos Panayiootou and Eftihis Patsourakis...

and a little more

2010-05-13T03:33:00.002+03:00

2010-05-13T03:26:00.003+03:00

fav jpgs

2010-05-13T03:20:00.002+03:00

there is no love...

2010-05-13T03:19:00.001+03:00

..... without poetry

Gurdjieff and friends in france

2010-04-14T02:41:00.001+03:00

SUNDAY

2010-04-07T23:00:00.002+03:00

Opening hours: 12 - 7 PM Linienstrasse 40, D-10119 Berlin SUNDAY is a one day contemporary art event which will gather some of the most noticeable young galleries from Berlin and other parts of Europe under one roof. The idea is to create an easygoing and accessible temporary platform where galleries can set up their exhibitions in the most unconstrained ways. SUNDAY is a follow up to a similar project '7x2' which also took place during the Berlin gallery weekend last year and attracted an estimated audience of 3000 people. SUNDAY will occupy a brand new building on Rosa Luxemburg Platz designed by BundschuhBaumhauer architects. The participating galleries will share three spacious floors of the building without any partitioning walls or individual booths - ensuring an open atmosphere for the visitors. Participating galleries are: Sandra Bürgel (Berlin), Chert (Berlin), Circus (Berlin), Croy Nielsen (Berlin), Hollybush Gardens (London), Tanya Leighton (Berlin), Limoncello (London), Lüttgenmeijer (Berlin), Norma Mangione (Turin), PSM (Berlin), Supportico Lopez (Berlin), Rob Tufnell (London), Rodeo (Istanbul), Tulips & Roses (Vilnius), Villa Reykjavik (Reykjavik). Media partner: MOUSSE magazine (Milan). SUNDAY is hosted by: Der Verein zur Förderung von Kunst und Kultur am Rosa-Luxemburg-Platz eV For more information please contact: Croy Nielsen (Henrikke Nielsen) henrikke@croynielsen.de +49 179 7935836 Tulips & Roses (Jonas Žakaitis) info@tulipsandroses.lt +370 6 9800017

today in Antwerp

2010-03-31T00:33:00.002+03:00

It's all too beautiful

2010-03-30T22:03:00.000+03:00

Thriller in front of the parliament of Greece

2010-02-21T10:30:00.000+02:00

Imagine

2010-02-18T22:58:00.003+02:00

The Jetsons are here! and something for the...rest of us

One thing brought the other

2010-02-17T22:15:00.002+02:00

Mark Leckey, Fioruci Made Me Hardcore, 1999 (extract)

Something seems to be going wrong here

2010-02-17T19:28:00.001+02:00

traditional tunes from Ikaria executed somehow differently...

Two days in Zurix for Chrristodoulos Panayiotou's exhibition at the Kunsthalle

2010-02-17T00:01:00.010+02:00

The view from my window at monsieur JCFG's lovely apartment... ...remind me of a Magritte painting I saw at the Kunsthaus a little later... ...where an Ernst work in the room of Giacomettis stole my heart and took my mind back to where I come from... ...the sea. Here Christodoulos' work on Sarah Bernhard's carved throne at Belle-île-en-Mer, where every morning she would sit and speak to the waters.. beautifully installed in the far end corner. My gift from london... Elad Lassry double exposed A guest and a host... ? two ghosts! ... I fell in love with Comix's new boots, following them under tables The day after the party... ... I was a bit confused; where am I? Ugo Rondinone showed me the way... ...and entered the most bizarre museum, Landes; there was a beautiful wooden, lionheaded sleigh, the most amazing cupboard from 1939, half was wood carved and half was a mirror, extremely beautiful tapestries, while the modern was in a very peculiar dialogue with the romantic days and their products. A Swiss photo journalist prize reminded me again, who I was there for... And who I am... ... found senior JG in a corridor and left the city dreaming of more lakes and castles and swans; waking up the morning after in Istanbul I somehow felt I'd been dreaming.

in the meantime...

2010-01-31T22:41:00.004+02:00

.... I went to Beirut for a week, came back and opened Anna Boghiguian's and Cevdet Erek's show that was beautiful, went home for the holiday and even if Athens didn't feel like home somehow it was warm and as always nights were particularly long. Then came back to Istanbul and in a week's time I was back in Athens for Eftihis Patsourakis' solo show at Eleni Koroneou's gallery then went to London and then Cambridge for Mark Aerial Waller's show at Wysing, were I found myself drinking wines at The Red House with Mark and Lotte and the lovely owners. The country opened my eyes and heart again. Meeting Mr.S on my last evening opened my heart even more and reminded me what real friends are here for: uplifting, laughing and putting things back in their path. Back to Istanbul, I waited for Mr. Tufnell to open his show on hallucinations and flying carpets, that is currently running at Rodeo. So many things to say and describe and narrate; so many wrong and right feelings, words spoken and many left back there.. That's the living. Anna Boghiguian, I sowed gardens in my soul, I drew gardens on my body, I had my nightmares engraved on my face, I cried and I laughed, I became part of humanity, watercolor on paper, 2009.

In Marrakech...

2009-12-03T11:41:00.012+02:00

eating beans and lentils on the Place Jemaa El Fna with Andres, Giles, Mark and Vassiliki Mr. Hassan Khan on the decks and The Big One at Palais Bahia Momo is narrating a touching story of life At the magic cafe-restaurant with Vassiliki Holeva eating cous cous and drinking coffees 'variations' of hair products My Marrakech new friend, Nicola Lees My Marrakech mate, Stuart Comer Love posters designed by YSL every year Monsieur YSL at work .... Cement and desert on the way to the Botanical Gardens Ms. Yto Barrada herself ... ...ad her Flower Power hospitality We spent last week at the beautiful city where Mark Aerial Waller and Giles Round were invited to make a Taverna Especial for Arts in Marrakech. It was all delicious, warm and colorful..

26 Νοεμβρίου, Marrakech

2009-11-28T02:25:00.003+02:00

Στη μέση ενός ρυζοχώραφου υπάρχει έμας φοίνικας ολομόναχος, δεν είναι πια νέος- λίγοι είναι οι νέοι φοίνικες. Είναι πολύ υψηλός και ολόισιος, συνδυάζει την ποιότητα ενός δίκαιου με την σπουδαιοφάνεια κάποιου αξιοσέβαστου. Είναι εκεί και είναι μόνος. Δεν έχει γνωρίσει ποτέ τίποτα άλλο και θα συνεχίσει έτσι μέχρι να πεθάνει ή να καταστραφεί. Έπεφτες ξαφνικά επάνω του στην στροφή του δρόμου κι έμενες κατάπληκτος βλέποντάς τον ανάμεσα στα πλούσια ρυζοχώραφα και τα τρεχούμενα νερά. Τα νερά και τα πρ΄σινα χωράφια μουρμούριζαν το ένα στο άλλο- πράγμα που πάντα έκαναν από τους αρχαίους καιρους- αλλά αυτό το απαλό μουρμουρητό δεν έτανε ποτέ στον φοίνικα, ήταν μόνος του, κοντά στους ψηλούς ουρανούς και στα λαμπερα σύννεφα. Ήταν μόνος του, ολοκληρωμένος και αποτραβηγμένος και δεν θα γινόταν πιτέ τίποτα άλλο. Το νερό άστραφτε καθώς έπεφτε πάνω του το βραδυνό φως και μακριά από το δρόμο, προς τα δυτικά, βρισκόταν ο φοίνικας και πέρα απ'αθτόν υπηρχαν περισσότερα ρυζοχώραφα. Πριν φτάσεις στον φοίνικα έπρεπε να περάσεις από μερικούς σκονισμένους, βρώμικους δρόμους, γεμάτους θόρυβο, παιδιά, κατσίκες και βόδια. Τα λεωφορεία σήκωναν σύννεφα από σκόνη που εμοιαζε να μην ενοχλούν κανέναν και ο δρόμος ήταν γεμάτος από ψωραλέα σκυλιά. Το αυτοκίντο βγήκε από την κεντρική λεωφόρο που συνχιζόταν, άφησε πίσω του πολλά μικρά σπίτια, κήπους και ρυζοχώραφα, έστριψε αριστερά, πέρασε από μια μεγαλόπρεπη πύλη και λίγο πιο πέρα, εκέι στο άνοιγμα, υπήρχε ένας βοσκότοπος ελαφιών. Θα πρέπει να υπήρχαν δύο ή τρεις δωδεκάδες, μερικά ειχαν μεγάλα και βαριά κέρατα και κάποια από νεότερα έδειχναν ήδη πεντακάθαρα πώς θα γίνονταν. Πολλά από αυτά είχαν άσπρες βούλες, ήταν ανήσυχα και κουνούσαν τα μακριά αφτιά τους, αλλά συνέχισαν να βοσκούν. Κάμποσα διέσχισαν τον κόκκινο δρόμο κι έτρεξαν μακριά, υπήρχαν, όμως, κι άλλα που περίμεναν πίσω από τους θάμνους να δουν τι θα γίνει, το μικρό αυτοκίνγτο σταμάτησε και σύντομα όλα τα ελάφια πέρασαν τρέχοντας να συναντήσουν τα υπόλοιπα. Η ατμόσφαιρα του σούρουπου ήταν καθαρή κι άρχισαν να φαίνονται τ'αστέρια, λαμπερά και ζωηρά, τα δέντρα άρχιαν να αποσύρονται για τη νύχτα και η αδιάκοπη φλυαρία των πουλιών σταμάτησε. Το φως του σούρουπου έπεφτε στο νερό. Κάτω απ'αυτό το φως του σούρουπου, μέσα στο στενό δρόμο, δυνάμωσε η ένταση της μεγάλης χαράς που υπληρχε χωρίς καμία αιτάι. Άρχισε, ενώ παρακολουθούσε μια μικρή αράχνη που πηδούσε και με ένα πήδημα εκπληκτικής ταχύτητας άρπαξε με σκληρότητα κάτι μύγες, άρχισε, ενώ παρακολουθούσε ένα φύλλο να τρεμουλιάζει μόνο του, ενώ τα άλλα φύλλα ήταν ακίνητα, άρχισε, ενώ παρακολουθούσε ένα μικρό σκίουρο με ραβδώσεις που γκρίνιαζε για κάτι και η ουρά του χοροπηδο΄θσε πάνω κάτω. Η μεγάλη χαρά δεν είχε κάποια αιτία και η χαρά που έρχεται ως αποτέλεσμα είναι σε οποιαδήποτε περίπτωση κάτι α΄μαντο που αλλάζει με την κάθε αλλαγή. Η ένταση αυτής της παράξενης, απρόσμενης μεγάλης χαράς, δυνάμωσε και ό,τι είναι έντονο δεν έχι ποτέ σκληρότητα, έχει την ιδιότητα να υποχωρεί, αλλά και πάλι είναι έντονο. Δεν είναι η ένταση όλης της ενέργειας συνγκεντρωμένης, δεν την έχει φέρει η σκέψη κυνηγώντας κάποια ιδέα ή από την απασχόληση με τον εαυτό της, δεν είναι κάποιο αυξανόμενο συναίσθημα, γιατί όλα αυτά έχουν κίνητρα και στόχους. Αυτή η ένταση δεν έχει ούτε αιτία ούτε τέλος ούτε έχει γεννηθεί από συγκέντρωση, που στην πραγματικότητα φράζει το ξύπνημα όλης της ενέργειας. Δυνάμωνε χωρίς να κάνει κανείς τίποτα γι'αυτο. Ήταν σαν κάτι έξω από σένα, που πάνω του δεν έχεις κανένα έλεγχο, δεν έχεις λόγο σ'αυτό που συνέβαινε. Σ'αυτό ακριβώς το δυνάμωματης έντασης υπηρχε πραότητα. Αυτή η λέξη είναι φθαρμένη. Δέιχνει αδυναμία, συναισθηματισμό, αναποφασιστικότητα, αβεβαιότητα, ένα ντροπαλό αποτράβηγμα, κάποιο είδος φόβου κ.τ.λ. Αλλά δεν ήταν τιποτα από όλ'αυτά τα πράγματα, ήταν κάτι σφριγηλο και δυνατό, χωρίς άμυνες και γι'αυτό έντονο. Δεν μπορούσε να καλλιεργηθεί αν ήθελες. Δεν άνηκε στην κατηγορία των δυνατών και των αδυνάτων. Ήταν τρωτό όπως είναι και η αγάπη. Δεν υπήρχε τιποτα άλλο εκτός απο αυτό. Το πηγαινέλα των ανθρώπων, το ταξίδι με το αυτοκίνητο και οι κουβέντες, τα εάφια και ο φοίνικας, τα αστέρια και τα ρυζοχώραφα, όλα ήταν εκεί, με όλη την ομορφιά και την ζωντάνια τους, αλλά όλα υπήρχαν μέσα στην ένταση και έξω από αυτή. Οι φλόγες έχουν ένα σχήμα, γραμμές αλλά μέσα στις φλόγες υπάρχει μόνο έντονη θερμότητα χωρίς σχήμα και γραμμές. Κρισμαμούρτι, 1961

Free Aung San Suu Kyi

2009-11-15T14:53:00.002+02:00

The Red Ballon, A.Lamorisse, 1956 // Part I

2009-11-14T23:38:00.001+02:00

The Red Balloon // Part II

2009-11-14T23:36:00.001+02:00

last words

2009-11-12T22:29:00.004+02:00

Greek Calypso by Manos Hadjidakis and the great Dinos Hliopoulos in Drakos

2009-08-30T12:11:00.000+03:00

RODEO is touching ground, new space at Tütün Deposu, Lüleci Hendek Caddessi No12 TOPHANE

2009-08-23T11:11:00.005+03:00

The disappearance of August by Alex Beam (from Boston Globe through ITH)

2009-08-17T00:23:00.006+03:00

I remember August. What a great month it was for doing nothing! Maybe during the final week my mom would buy me a pair of shoes for school, or ask me how I did on that summer reading list. (Uh, not so well.) They didn’t have Trapper Keepers back then, but we would score a few notebooks at the Peoples drugstore - I grew up in Washington, D.C. - and then brace for the start of school in September. August is different now. It’s horrible, busy, laden, as fraught with to-ing and fro-ing as September used to be. Forty percent of the state’s 300-plus school districts will be starting school this month, a percentage that has risen from zero since I was a kid. The back-to-school sales started a month ago, and the National Football League played its first game two days ago. Wasn’t that a fall sport, once? Someone sped up the clock on me. Universities used to be reliable sumps of late summer torpor. “Colleges are increasingly reconvening before Labor Day,’’ Barmak Nassirian of the American Association of College Registrars and Admissions Officers told me. Why? Partly because there are more federal holidays but mainly because academe simply gave up working on Fridays and Mondays. “The students are the consumers, and consumer preferences have started to weigh heavily on how the schedule is arranged,’’ Nassirian said. See you in September? Not if you are attending the University of Maryland, Hunter College, William & Mary, or Bucknell. It’s more like see you real soon. Even President Obama - or should I say, especially President Obama - isn’t giving us an August recess. As part of his administration’s plan to make our leisure hours a living hell, he will be in Portsmouth, N.H., today shilling his incredible, shrinking health care overhaul. Please, Mr. President, can’t we have August off? No, we can’t. Notice that even the French, who, like psychiatrists, are notorious for doing nothing in August, seem quite busy these days. Employees at an American-owned electronics company in Villemur-sur-Tarn beat up their boss last week. Bankers at BNP Paribas paid themselves $1.4 billion in bonuses after taking several billion dollars of public-sector loans. They’re spending their August à l’américaine! Speaking of shrinks, “In days of yore, the beaches of Cape Cod often had more psychiatrists per square foot of sand than many Western states,’’ Dr. Ron Pies remembers. The late Judith Rossner once spun out a whole novel, “August,’’ about the emotional fallout among Manhattanites when their therapists bolted for the Hamptons on July 31. August off? “I never hear of it anymore,’’ Dr. Michael Kahn e-mailed me. “My father is a psychiatrist as well, and we always took August off in the ’60s to go up to New Hampshire. Now more than two weeks seems rare, and Wellfleet is no longer de rigueur.’’ Books? August used to be the month to publish and perish. Now literary bigfeet like Richard Russo, E.L Doctorow, Tracy Kidder, Thomas Pynchon, and Pat Conroy are flocking to the shelves. “The fall is so crowded and intimidating,’’ explains literary agent Esmond Harmsworth. “Many authors still want to come out in September, October, or November, but unless you have a very big book, you risk going unnoticed.’’ Like psychiatry, book publishing no longer naps through August. “Now we have auctions, and there is plenty of business going on,’’ Harmsworth says. Over at Slate magazine, David Plotz has been lobbying since 2001 to “get rid’’ of August, which he calls “the vast sandy wasteland of American culture. Publishers stop releasing books,’’ he writes in an article republished each year, and “television is all reruns (or worse, new episodes of ‘Sex and the City’).’’ So in part, his dream has been fulfilled. Quality TV, i.e., “Mad Men’’ and “Monk,’’ now starts up in late summer and publishers are ensuring that August is, well, like every other month. But I want my wish to come true. Wait until September to unleash your earnest literary pap, your lowest-common-denominator brainwashing campaigns for questionable public policies, and your thinly disguised gladiatorial bloodfests underwritten by alcohol conglomerates. School’s out for the summer. Let’s keep it that way. Let August be August. Relax.

The Woodstock Series

2009-08-15T22:13:00.001+03:00

Nice to watch while other are dancing in squares and around churches...

Fantastic Planet by René Laloux, 1973

2009-08-13T10:13:00.002+03:00

The Origin of Love by Hedwigh and the Angry Inch, three years later

2009-08-12T02:03:00.001+03:00

The gallery interior as a tragic site by R. Smithson

2009-08-11T10:55:00.002+03:00

What's My Line/ Alfred Hitchcock

2009-08-09T23:07:00.000+03:00

What's My Line/ Walt Disney

2009-08-09T23:00:00.001+03:00

The Tragedy of The Greek Apathy by Iason Athanasiadis

2009-08-09T14:15:00.001+03:00

Moving back to Athens in 2003, I found a society living in denial. Greeks were skimming the cream off the last rounds of EU subsidies oblivious to the tidal wave of globalisation looming over them.

I had been living in Qatar, the very definition of a globalised city-state. The return home was a welcome respite from the Arab peninsula's identikit steel-and-glass cities, where city centres had been abolished in favour of income-appropriate super-malls and the pursuit of business was supreme. On my first night in Athens, I sat in a leafy square and watched young couples enjoy ouzo and mezze as children played under the lemon trees.

Some of those same children may have been torching the municipality's Christmas tree last week or chucking petrol bombs at its parliament.Greece's student intifada erupted over the shooting by a policeman of a 15-year-old student, but the anger and lasting power of the riots imply a deeper malaise.

The violence and nihilism with which banks, government buildings and private cars were burned down wrong-footed the older generation. But after the smoke cleared, there was a self-conscious pause as both sides waited for lucid demands to be made.

"Who if anyone is emerging?" asked Simon Baddeley, an honorary lecturer at Birmingham University's School of Government and Society in the UK, who offers coverage of the crisis through his Democracy Street blog. "The ideological stuff I've heard so far seems juvenile. Any new ideas would have surely to come linked to a set of workable economic and social ideas that don't look like the ones I'm hearing," Baddeley says.

Commentators speculated that the street spectacle was the logical conclusion of an alienated age group who realise that €700-a-month salaries are the most they can hope for as they approach maturity and are released from the parental embrace. But this did not jive with the contempt being expressed towards all sections of society (as well as the reality that many Greek parents support their children well beyond the point of maturity).

Columnist Giannis Pantelakis writing in the Eleftherotypia daily best crystallised the sense of bafflement when he rhetorically asked who the youths throwing petrol bombs were:

Are they the fast food delivery kids? Maybe children raised in an environment of professional insecurity, flexible working conditions and €400 monthly incomes? Are they the kids of 50-year-old parents dismissed from defunct factories and collapsing textile plants? Did they arm themselves with university degrees only to now queue outside government unemployment bureaus? Are they those who grew sick of a political system based on nepotism and family connections? Are they, after all, our own kids? Those kids who don't want to resemble us as we chase visions of semi-detached houses and Mercedes cars? Children who don't want to waste their lives as we did?"

Others waxed lyrical about a new Paris uprising timed to perfection with the 30th anniversary. But unlike Paris, the sound of broken glass and exploding petrol bombs was not overlaid by reasoned oratory.

"Have you heard any voice of substance from those who hold the streets," asks Baddeley. "Men or women of the potential of Cohn-Bendit, Rudi Dutschke, Petra Kelly, Angela Davis, Mario Savio and others?"

This generation feels mistreated and disrespected. But aside from knee-jerk demands to disarm the police, they lack thought-through policy proposals or just inspirational rhetoric. The students want a new government but they forget that the present one was voted in on a mandate of change after two decades of corruption by its predecessor. It is clear that the entire system needs overhauling and the party bosses' sclerotic, nepotistic hold broken.

Even in 2003, when the Greek stock exchange rode high and society swam in a haze of material acquisition, there were signs that the end was coming: rising crime and creeping societal breakdown skulked the streets of Greece like the growing crowds of beggars clustering at traffic lights. In central Athens, entire commercial districts gradually turned into immigrant neighbourhoods. Despite negative demographic growth, Greece's population of 10 million grew by a million as new arrivals flooded in from Africa, the Middle East and Asia. Around Athens, racist posters appeared showing a scared-looking child saying, "When I grow up Greece will have 3.5 million foreigners. STOP IT."

As a new culture of private television channels beamed glamorous gameshows and soaps into living rooms, indoctrinating children in the ways of material wealth, the spending continued. With the Greek economy pummelled by Chinese imports, much of the splurge was on credit, and by 2005, the National Bank of Greece estimated that the daily rate of increase of credit card debt was €5.3m.

Perhaps none of this was different to what happened across western Europe other than the rapidity with which it swept through Greece. For a peasant society that exported immigrants until the 1970s, it was too much. Coming on the heels of 40 years of socially confusing urbanisation, the consumerist wave stultified a new generation of city-dwellers. They skipped school to attend brand-new arcades or joyride with their friends on shiny motorbikes.

The legacy of a discarded generation unencumbered by social responsibility is apparent in the ease with which the anarchists hijack peaceful demonstrations, the nihilistic tactics they employ and their tolerance by society at large. Charismatic student leaders may be incubating but they have yet to emerge. Instead of evocative revolutionaries, the marches feature plump middle-class kids costumed in the "alternative" fashions dictated by international marketing. Bleached blonde teenage girls tap away on colour-customised mobiles in between slogans.

Inspirational student demonstrations marked the 10-year anniversaries of Paris 1968: there were anti-Shah riots in 1978 in Tehran, pro-democracy marches in Burma in 1988, and more demonstrations – this time against the Islamic Republic that succeeded the Shah – in Tehran in 1998. So far, the Athens commotions have failed to capture the imagination of observers or to suggest we are on the verge of a new epoch in Greek politics. It marks a social failing, not just for the teenagers on the streets, but for us Greeks as a whole.

Summer Favourites No.II

2009-08-05T02:33:00.003+03:00

Men dancing at the revival of the fair... just magic Alison Damianos' from the Meet Market and mine birthday 'lion' cake. 29.7.81

The god forsakes Antony

2009-08-05T02:31:00.003+03:00

When suddenly, at the midnight hour, an invisible troupe is heard passing with exquisite music, with shouts -- your fortune that fails you now, your works that have failed, the plans of your life that have all turned out to be illusions, do not mourn in vain. As if long prepared, as if courageous, bid her farewell, the Alexandria that is leaving. Above all do not be fooled, do not tell yourself it was a dream, that your ears deceived you; do not stoop to such vain hopes. As if long prepared, as if courageous, as it becomes you who have been worthy of such a city, approach the window with firm step, and with emotion, but not with the entreaties and complaints of the coward, as a last enjoyment listen to the sounds, the exquisite instruments of the mystical troupe, and bid her farewell, the Alexandria you are losing.

The Babylonians

2009-08-02T18:31:00.002+03:00

Summer Favourites No.I

2009-08-02T17:07:00.006+03:00

Simon And The Radioactive Flesh by Mark Aerial Waller and Giles Round at Marieke's Garden in Plaka, 16.6.9 The End by Christodoulos Panayiotou at the Markgrafliches Opernhaus in Bayreuth 27.6.9 Sunset from Chora before the storm 20.6.9 Λουκάς Σερίτσας Μαρίκα rider With Angelo at the New Acropolis Museum Afrohypnotic audiovisual impro in Berlin by William Bennet (Whitehouse)

The Satrapy

2009-07-08T23:17:00.003+03:00

What a misfortune, although you are made for fine and great works this unjust fate of yours always denies you encouragement and success; that base customs should block you; and pettiness and indifference. And how terrible the day when you yield (the day when you give up and yield), and you leave on foot for Susa, and you go to the monarch Artaxerxes who favorably places you in his court, and offers you satrapies and the like. And you accept them with despair these things that you do not want. Your soul seeks other things, weeps for other things; the praise of the public and the Sophists, the hard-won and inestimable Well Done; the Agora, the Theater, and the Laurels. How can Artaxerxes give you these, where will you find these in a satrapy; and what life can you live without these. Constantine P. Cavafy (1910)

No sleep...

2009-07-03T01:22:00.001+03:00

...again

Hello Michael Jackson!

2009-07-03T00:51:00.002+03:00

Selda

2009-03-26T23:27:00.002+02:00

On Greece by Akis Gavriilidis

2008-12-14T23:55:00.000+02:00

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ Άκης Γαβριηλίδης Δημοσιεύθηκε: Πεμ Δεκ 11, 2008 10:09 am Αυτό που συμβαίνει την τελευταία εβδομάδα, είναι η δεύτερη ελληνική επανάσταση, και κατά τη γνώμη μου είναι ίσως σημαντικότερη από την πρώτη -και πάντως σίγουρα πολύ πιο μαζική. Και ήταν η πρώτη ίσως φορά στη ζωή μου που ήμουν υπερήφανος που είμαι Έλληνας. Οι μέρες αυτές είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της σύγχρονης Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, και η πρώτη φορά -ίσως η δεύτερη μετά το 1821, αλλά σε πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική και πληθυσμιακή έκταση απ' ό,τι τότε- που τα βλέμματα όλου του κόσμου είναι στραμμένα προς την Ελλάδα, με θαυμασμό και ελπίδα. Παρακολουθώντας κανείς τα κανάλια και τα Διαδίκτυα αυτές τις μέρες, τελείως ενδεικτικά, μαθαίνει ότι: - η Αλ Τζαζίρα, (όπως και όλα τα μέσα όλου του κόσμου φυσικά), είχε εκτενείς αναφορές στα γεγονότα, και στην ηλεκτρονική της έκδοση είχε από κάτω χώρο για σχόλια αναγνωστών. Ο χώρος αυτός λοιπόν πλημμύρισε από θετικά σχόλια πολιτών από όλες τις αραβικές χώρες, που λέγανε "επιτέλους, να και ένας λαός που εξεγείρεται, εμείς εδώ από το Μαρόκο ως τη Σαουδική Αραβία μας πηδάνε κάθε μέρα, μας βαράνε, μας κλέβουνε, μας φτύνουνε, κι εμείς κοιμόμαστε. Εκεί ένα παιδί σκοτώσανε και ξεσηκώθηκε όλος ο κόσμος". - Τη νύχτα τής 10/12 πετάχθηκε βόμβα μολότωφ στην ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα, ενώ στην ελληνική πρεσβεία στη Νέα Υόρκη σπάστηκε ένα τζάμι και γράφτηκε με σπρέι "δολοφόνοι, ο Αλέξης ήταν εδώ". Και φυσικά, γίνανε διαδηλώσεις, ακόμα και καταλήψεις πρεσβειών, μόνο απ' αυτές που μέτρησα εγώ, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, το Εδιμβούργο, τη Βαρκελώνη, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη, τη Βέρνη, το Ζάγκρεμπ, τη Μπρατισλάβα, στη Χάγη, στη Μελβούρνη, το Σαν Φρανσίσκο, το Δουβλίνο, τη Γλασκώβη, το Μπρίστολ, σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας ... Εδώ στις Βρυξέλλες, οργανώσαμε κι εμείς μία, όπου οι Έλληνες, ιδίως οι ευρωυπάλληλοι, έλαμψαν δια της απουσίας τους εκτός ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων, ενώ ήρθαν Βέλγοι, Ισπανοί, Ολλανδοί, Πορτογάλοι, Τούρκοι, Τουρκοκύπριοι, Κούρδοι ... 2. Γιατί είναι σημαντική αυτή η εξέγερση; Διότι, σε αντίθεση με τα φαινόμενα, δεν είναι τυφλή. Αντιθέτως, είναι μία πράξη ύψιστης δημοκρατικής ευθύνης και υπεράσπισης της έννομης τάξης και του κράτους δικαίου. Φυσικά, της μίας από τις δύο έννομες τάξεις. Αλλά, όπως ίσως θα έλεγε (περίπου) και ο Λένιν, στην επαναστατική κατάσταση υπάρχουν πάντα δύο έννομες τάξεις. Αλλά όπως θα έλεγε ο Λακάν, ο οποίος δεν έγραψε γραμμή για την πολιτική αλλά ίσως ήταν πιο υποψιασμένος, πάντα υπάρχουν δύο έννομες τάξεις, ακόμα και στην κατάσταση της ομαλότητας, ή ίσως η μία έννομη τάξη διαπερνιέται πάντοτε από ένα ρήγμα, έναν ριζικό ανταγωνισμό. Η μία έννομη τάξη, αυτή του Καραμανλή, του Παυλόπουλου, του Χηνοφώτη, του Κούγια, είναι αυτή που λέει: "το κράτος σκοτώνει και λογαριασμό δε δίνει". Δεν το λέει με ακριβώς αυτά τα λόγια, βέβαια, αλλά άμα λάβουμε υπόψη μας τη λειτουργία της cultural intimacy, βλέπουμε με σαφήνεια ότι επιτελεστικά αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα. Η παράδοση του δυτικοευρωπαϊκού διαφωτισμού και των αστικών επαναστάσεων, (η οποία κατά τα άλλα αποτελεί πηγή έμπνευσης και προσανατολισμού του ελληνικού κράτους), επισήμως τουλάχιστον λέει ότι ΟΧΙ: ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ. Ιδίως για ενέργειες οργάνων του που δεν εκτελούνται στα πλαίσια της άσκησης κάποιας ξέρω γω ύψιστης σημασίας κρατικής λειτουργίας, αλλά στα πλαίσια ενός κάλου στον εγκέφαλο και ενός απλού φασιστικής έμπνευσης τσαμπουκά, τον οποίο δεν επιδεικνύουν ούτε τα μέλη των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής στη Γάζα απέναντι στους Παλαιστίνιους που τους πετάνε πέτρες. Όταν λοιπόν το κράτος ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ, είναι δικαίωμα, και δημοκρατικό καθήκον, του πλήθους να ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. By any means necessary. Aν δεν ακούν αλλιώς, θα ακούσουν έτσι. Αυτό δεν χρειάζεται να πάμε ούτε καν στο Σπινόζα ή τον Μακιαβέλλι για να το διαβάσουμε. Το ήξερε ακόμα και ο Τζον Λοκ. Εγώ είμαι με τα μπάχαλα. Every last one of them. Τα μπάχαλα είναι εναλλακτική αυτοσχέδια μορφή ενός μηχανισμού γενικής αποτροπής της εγκληματικότητας, με τη στενή έννοια του ποινικού δικαίου, την οποία παραλείπει να εκτελέσει το κράτος και έτσι την αναλαμβάνει η κοινωνία των πολιτών. Η διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής, και ακόμα περισσότερο η διαφύλαξη της αρχής της λογοδοσίας του κράτους και των οργάνων του, είναι πράγμα πολύ σημαντικότερο από πέντε σπασμένες βιτρίνες και την απώλεια πέντε περιουσιών "αθώων" "μικρο"νοικοκυραίων στην Ερμού, (όπου το ενοίκιο ενός μήνα είναι όσα βγάζουν σε ένα χρόνο αυτοί που τα λεηλάτησαν -εάν βγάζουν τίποτα), οι οποίες περιουσίες ούτως ή άλλως θα εξανεμίζονταν από την κρίση, θα τους τις κλέβανε οι τράπεζες ή θα τις χάνανε στο χρηματιστήριο, και οι οποίες περιουσίες ούτως ή άλλως θα αποζημιωθούν. Οι ζημιές στη "δημόσια περιουσία" που προξένησαν οι κουκουλοφόροι είναι απειροελάχιστες μπροστά στις ζημιές που προξένησαν οι ρασοφόροι. Επιπλέον, οι δεύτερες ήταν καθαρά για την τσέπη τους και για την καλοπέρασή τους, για να χτίζουν βίλες με τζακούζι στις μονές τους, ενώ οι πρώτες δικαιολογούνταν από σκοπό υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος. 3. Εκτός όμως από υπεράσπιση μιας τάξης, ήταν ταυτόχρονα (είναι) η εν σπέρματι δημιουργία μιας νέας. Παρακολουθώντας τις κινητοποιήσεις όλες αυτές τις μέρες, εισπράττω μία έκρηξη της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας, μια έμπνευση, μία ευγένεια και μία ευθυβολία λόγου, η οποία σε σχέση με τον τετριμμένο λόγο της κατεστημένης πολιτκής ή οποιουδήποτε άλλου θεσμού φαντάζει ως η μέρα σε σχέση με τη νύχτα. Τελείως τυχαία πάλι, διάβαζα μια προκήρυξη που μοιράσανε κάτι παιδιά στους καταστηματάρχες των Σερρών http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=939707 Ο λόγος αυτός της συλλογικής νοημοσύνης (του General Intellect) μου ακούγεται ως μια πνοή καθαρού αέρα, μπροστά στον οποίο ο λόγος του Καραμανλή, του Παπανδρέου, της Παπαρήγα φαντάζει επιπέδου νηπιαγωγείου. Φαντάζει ένας λόγος μη-λόγος, που γυρίζει γύρω γύρω, χωρίς όραμα, χωρίς πνοή, υποκριτικός, κρυψίνους, που λέει άλλα και εννοεί άλλα, και συνήθως δεν εννοεί απολύτως τίποτε. Ακούγοντας τα κλαψουρίσματα για τις "κατεστραμμένες γιορτές" και την ανερυθρίαστη αναγωγή των αναγκών του καταναλωτή σε υπέρτατο νόμο, νιώθω την τάση να αναφωνήσω: φέτος οι γιορτές ήρθαν νωρίτερα, και ήταν οι καλύτερες γιορτές που μπορώ να θυμηθώ. Τι πιο γιορτινό και ποιητικό από την εναέρια θέα ενός υπερμεγέθους ελάτου να φλέγεται μέσα στη νύχτα στη μέση της πλατείας Συντάγματος, μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων; Ούτε ο Αγγελόπουλος ή ο Κουστουρίτσα δεν θα μπορούσαν να έχουν φανταστεί ένα τέτοιο πανέμορφο και πλούσιο σε συμβολισμούς πλάνο. Γι' αυτό λοιπόν, εγώ είμαι με τους κουκουλοφόρους. Πριν από κάποια χρόνια, ο μακαρίτης Παύλος Σιδηρόπουλος έλεγε σ' ένα τραγούδι του: "Ληστέψανε την τράπεζα. Και τι με νοιάζει εμένα; δεν είμαι με κανένα". Σήμερα είναι η στιγμή να φύγουμε από το "δεν είμαι με κανένα" και να πούμε: είμαι με κάποιον. Είμαι με αυτούς που σπάσανε την τράπεζα. Αν την ληστεύανε, ακόμα καλύτερα. Ούτως ή άλλως, αυτή μας ληστεύει κάθε μέρα. Τόσο εμάς, όσο και τους υπαλλήλους της. Οι δέκα (μέχρι στιγμής) μέρες που συγκλόνισαν την Αθήνα, αλλά και όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, και πολλές μικρές, αποτελούν μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το παγκόσμιο κοινωνικό κίνημα, είμαι σίγουρος ότι θα μελετώνται –ή πάντως ότι θα πρέπει να μελετηθούν- επί πολλά χρόνια σε πολλά διαφορετικά μέρη του κόσμου, και θα καρποφορήσουν ίσως αλλού, αλλιώς, άλλοτε, με τρόπους και σε συνδυασμούς που δεν φανταζόμαστε. Και, για να κλείσω με μια προσωπική νότα, δεν σας κρύβω ότι είμαι πολύ περήφανος που κάπως είχα διαισθανθεί ότι έρχεται αυτή η καταιγίδα, θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν μπορούσα να πω ότι συνέβαλα κάπως στο μέτρο των δυνάμεών μου στην έλευσή της. Και πάντως είμαι σίγουρος ότι είμαι –είμαστε- σε πολύ καλύτερη θέση να αντιληφθούμε τι ήταν και να δουλέψουμε με αυτή, απ' ό,τι τα απολιθώματα της θεσμικής πολιτικής, των κρατικών διανοουμένων και του τύπου, οι οποίοι ούτε είχαν πάρει μυρωδιά τι τους ερχόταν στο κεφάλι, και ακόμα και τώρα που τους έπεσε στο κεφάλι πάλι δεν έχουν ακόμα καταλάβει τι τους συνέβη. Αλλά νομίζω ότι ακόμα και αυτοί δεν μπορεί να είναι τόσο βλάκες. Νομίζω ότι απλώς κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά κατά βάθος έχουν ψυλλιαστεί κάτι, και εκεί ακριβώς οφείλεται το μίσος και η μνησικακία τους γι' αυτό το κίνημα. Αν ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, η Παπαρήγα, ο Καρατζαφέρης, έχουν λυσσάξει και ζητάνε από τους πάντες δηλώσεις νομιμοφροσύνης και μετανοίας, αυτό κατά βάθος το κάνουν επειδή τους απασχολούν όχι τόσο τα μαγαζιά των πτωχών και αθώων κοσμηματοπωλών τής Μητροπόλεως, αλλά κυρίως τα δικά τους μαγαζιά. Αυτοί είναι που τα είχαν στολίσει με τόση φροντίδα, τόσα «οράματα», τόσες «μεταρρυθμίσεις», τόσους «ταξικούς αγώνες», τόση «αδιαπραγμάτευτη Ελλάδα», τέλος πάντων ο καθένας με τη δική του πραμάτεια, είχαν βάλει τα καλά τους και περίμεναν τους καταναλωτές πολιτικής· και ξαφνικά είδαν να εισβάλλει στην πιάτσα ένας απρόσκλητος ανταγωνιστής και να τους κλέβει την πελατεία (και την απόλαυση), να δείχνει πόσο άνευ νοήματος, πόσο αέρας κοπανιστός, πόσο κενά από οποιαδήποτε αξία χρήσης ήταν αυτά τα εμπορεύματα. Και μάλιστα ένας ανταγωνιστής που δεν έχει κανένα μαγαζί πουθενά, αλλά είναι διάχυτος, διάσπαρτος, πλανόδιος, όπως οι Νιγηριανοί που πουλάνε CD και οι Κινέζοι που πουλάνε ρούχα. Με άλλα λόγια, αυτό που εισέβαλε ξαφνικά στη σκηνή δεν είναι απλώς ένας ανταγωνιστής μεταξύ άλλων, αλλά είναι ο ίδιος ο ανταγωνισμός. Τέλος πάντων, αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα· δεν είναι δική μας δουλειά να λύσουμε τις απορίες των χρεοκοπημένων εμπόρων της πολιτικής. Το πολύ πολύ μπορούμε να τους ευχηθούμε: Welcome to the desert of the Real, και να τους αφήσουμε να βρουν μόνοι τους –εάν βρουν- πώς θα αναμετρηθούν με την απώλεια. Αυτές τις μέρες που τα πράγματα τρέχουν με χιλιαπλάσια ταχύτητα, και προς χίλιες διαφορετικές κατευθύνσεις, απ' ό,τι κατά την λεγόμενη «ομαλότητα», εμείς έχουμε σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε. Και το πρώτο απ' αυτά είναι να βρούμε πώς μπορούμε να ενσαρκώσουμε καλύτερα τους φόβους τους, να ταυτιστούμε με το σύμπτωμα, να γίνουμε εμείς όσο μπορούμε καλύτερα ο ανταγωνιστής που κάνει τα μαγαζιά τους να αδειάζουν από πελατεία –χωρίς καν να χρειάζεται να σπάσουν. Και να βρούμε πώς θα παραγάγουμε από κοινού τις δικές μας αξίες χρήσης

If you are in New York, don't miss

2008-12-14T23:04:00.002+02:00

RSS Psychology of a Pawn PARTICIPANT INC, New York, USA Kevin Schmidt, Sad Wolf (2006) The figure of the pawn is, for some, the ultimate image of compromise. American psychiatrist Robert Jay Lifton coined the term ‘psychology of a pawn’ during his 1961 study of human behaviour in extreme cases of re-education, such as cults or the Chinese under the Cultural Revolution. In such cases, the implementation of a group ideology causes the individual to relinquish personal freedom in favour of servicing the greater cause. Curated by Mari Spirito, ‘Psychology of a Pawn’ at PARTICIPANT INC goes on to examine much more than just extreme behavioural models, as the exhibition advances into a general study of behavioural modification created by society. Behaviour in any group situation always constructs itself through the subordination of individual aims under a common group goal. Exhibiting works by Shai Azoulay, Gianluca and Massimiliano De Serio, Alex Israel, Linda Post, Kevin Schmidt and Corin Sworn, Spirito traces these behavioural codes into the realm of the everyday: from education to self-adjustment, traditions, subliminal messages and popular psychology. The idea of correcting an outside perception though self-correction is examined in Linda Post’s sculptural video installation Glean (2008), comprising two monitors facing each other like mirrors. As if in conversation, the videos expose the intricate negotiations of an individual relating itself to the outside world. These studies consist of intense personal observation paired with constant re-adjustment - a learning scenario in a loop. Kevin Schmidt’s video projection Sad Wolf (2006) depicts an arctic wolf in captivity. The video is projected from a homemade video projector encased by a dilettantishly put-together plywood construction. The video carefully follows an omega wolf which has been shunned by the rest of his pack, the survival of which depends on a sense of unity created through designating a single outsider. Yet the pack itself is captured in a zoo, an artificial construct created so as to mark otherness and grant a sense of unity to the viewers. The centre-piece of the exhibition, Gianluca and Massimiliano De Serio’s film Arabic Lesson (2005) offers the viewer a very different view on the study of the Koran than is generally shown by the western media. Through repetition and imitation a young second-generation Moroccan boy studies in his Turin home. Mediated though Italian, the Arabic language becomes awkward while his movements in the mosque feel clumsy and strange; words, meaning and movements do not yet move in unison for him. The film reveals the difficulty of the preservation of traditions and culture in a word of multiple, overlaying cultures. Alex Israel’s collages oscillate between propaganda and school pride. The small works in the style of building-size high-school murals advocate messages such as ‘Go Sheiks’ and ‘Praying hands’. Israel’s clever play with size and content reveals the effects that subliminal messages can have on its surrounding despite the message they carries. ‘Psychology of a Pawn’ offers a sinister vision of human group behaviour. It exposes the dangers of being part of societies, which gain their strength through a collection of communally agreed on truths, which if in question would eliminate the very basis of its existence. Without offering an easy way out, the exhibition leaves the viewer with the question of how to best preserve a sense of individualism while remaining part of a community, how to maintain a position of distance that allows for critical reflection and oppositional thought. Anna Gritz, Frieze.

Phobos: Doomed Moon of Mars

2008-12-11T03:42:00.002+02:00

Explanation: This moon is doomed. Mars, the red planet named for the Roman god of war, has two tiny moons, Phobos and Deimos, whose names are derived from the Greek for Fear and Panic. These martian moons may well be captured asteroids originating in the main asteroid belt between Mars and Jupiter or perhaps from even more distant reaches of the Solar System. The larger moon, Phobos, is indeed seen to be a cratered, asteroid-like object in this stunning color image from the Mars Reconnaissance Orbiter, recorded at a resolution of about seven meters per pixel. But Phobos orbits so close to Mars - about 5,800 kilometers above the surface compared to 400,000 kilometers for our Moon - that gravitational tidal forces are dragging it down. In 100 million years or so Phobos will likely be shattered by stress caused by the relentless tidal forces, the debris forming a decaying ring around Mars. NASA

Judy Garland: A Biography by Christodoulos Panayiotou at Bourg bar, Lausanne

2008-12-10T23:50:00.004+02:00

Power to the People

2008-12-10T22:04:00.001+02:00

By John Lennon

...continued

2008-12-09T22:06:00.003+02:00

...as I was telling my friend last night, I consider a waste of time to write how mad and sick and paranoid the killing of a 16 year old boy is because this I take for granted. Maybe one should really not think so.. As proved by reality the life and security of innocent citizens is threatened by the ones that are supposed to protect them. And here one person is to be blamed: a so-called Rambo-cap. But in reality there are two of them, because the killer was escorted by another cap who did not stop his colleague from the crime. In the same way these gorillas in Myconos in the summer did not stop each other when the Australian was killed to death by their beatings. These killers are the result of the same shit that we Greeks live in the last 27 years (since I was born). These killers kill with the same easiness and freedom our politicians have been building their villas with swimming pools on the islands and mainland, the same easiness that they've been moving around people and hire their own duds in high positions on the government, the same easiness they've been spending millions from the taxes we pay in 'bouzoukia' subaculta entertainment shitholes and impose on poor people ways of being. They are the same lads. It's only this time that all these kids are out and breaking, burning with no sense and understanding (because there isn't any...) that this blanket of shit that Greece is covered with can become white cotton. But not with another Papandreou (and especially this one!) nor with any Karamanlis on stage. It is really the moment for a change! Give it a chance.

Destroyed Greece...

2008-12-09T15:15:00.004+02:00

A year and a half ago, I watched the forests of my country burning and burning from the earth's satelites and the state could do nothing but watch and give press conferences. The people I work with in Turkey, were giving their condolesces for the death of this beautiful land and were crying. This time, from the same distance I watch Athens burning, the Universities burning, the libraries in danger, angry kids in the streets destroying their fathers', our fathers' efforts and work. Because they never learnt what work means, nobody ever taught them. Because they never learnt what effort really is, because we are all brought up in a system of families and well paid teachers "taking care of us". Because they know nothing else to do with this anger; they never learnt how to write, how to sing, paint or just scream and cry. There is no hint of civilization. Because since I was born this country is been in the hands of corrupt greedy monkeys and these four days is the result of their plague. We were never taught what respect for a country really is because there was nothing to respect in the system of fraud, fake stock markets, blond dark haired life style and Grand Cherokees. These kids have been in schools have entered universities and most probably have graduated and are working or not; doesn't really make any difference but they probably don't work and definitely still live with their parents that pay the bills of their mobile phones, gas for the car and alcohol consumption. There is no way back. A scene with shields and swords from a local ammunition shop in the centre of Athens can only remind the dark ages. And there will be a lot of time before a rebirth; if any. Nobody can rule this country, because there isn't anything to rule or anybody interested for guidance. Everyone has his own stone in hand and is ready to throw it in the next driver that passes by in faster speed. I can only hope that is the end. And the end can only mean the possibility of a beginning. If my hope is wrong, I don't want to see what's next to follow, because there can't be anything!

London I

2008-10-23T16:38:00.003+03:00

The first two days in London the weather was summery, the skies as always victorious and ended up cycling with Mr.Dagritzikos after a privypriview of Carlos Amorales' show towards the ICA. There Mark Aerial Waller presented... A great event!

Fairy come back!

2008-10-09T01:31:00.003+03:00

By Arthur Doyle Beauty... Beautiful....

The Futures of the Internet

2008-08-12T02:51:00.001+03:00

Amen by Greece is for Lovers

2008-08-10T03:15:00.003+03:00

Beautiful new objects by the great designers team Greece is for Lovers . I still have to visit the studio.. Soon guys and kisses to Miss Christina

walking mind

2008-08-06T01:50:00.004+03:00

It was after midnight and I was walking in Athens, after a nice encounter with friends downtown, sweaty and unavoidably full of expectations... At least I was full of.. It seems like every night during the Athenian summer is in search for the miraculous... At least for me. I am meeting nice and nicer people, talking about the current news, murders, fraud and environmental and architectural ethical limits. Art seems like existing someplace backstage; Hüseyin was in a way correct: in such a mystical and beautiful place art and its production and politics come in the second place; even for all of us that live in and for it. The Goya etchings were divine. I also love Angelidakis' hut on bios' terrace. I wonder how the yama looks.. Woody Allen. And I walked all the way to the parked car classifying building entrances according to flora, wood and marble. So real but still so far from now. Athens is made for walking; and thinking. Maybe we had enough of talking.

Athens...

2008-08-05T11:44:00.002+03:00

On Sunday we drove all the way, passed through people and places, drove through the small tunnel, and suddenly as if by magic we were in Athens. But not the one we left behind.. the other one. And spent all day in Paradise. Around 6 o'clock a man called Yiannis came and took these pictures of mine, told us about secret coral caves and strange species in the underwater.

But before that....

2008-07-16T14:47:00.003+03:00

From the window The window The other window Ms.K Rain on my neighbors' wall ...this morning we woke up and it was like a miracle. The clouds were so thick and suddenly it felt like a capsule of fall in the middle of the summer. And rain came. I guess because Zeus was in town for a couple of days..

Italia

2008-07-15T18:20:00.003+03:00

Going to Manifesta where Emre Hüner is showing "Panoptikon" until November 2. Up in the mountains for a breeze and then back to the kazan.

The Museum of Archaeology, Istanbul 6.7.8

2008-07-11T13:52:00.004+03:00

Outside the Archaeological Museum, a beautiful Medusa head. So hard to believe the apotropaic... There was a great exhibition on the Artemision, a site dedicated to the goddess. Was looking for a small statue of her majesty I'd seen there two years ago but besides the help of the sweetest guards I didn't manage. Maybe I dreamt of it.. The Museum of Archeology (as it's called) is one of my favourite places here. A Roman comic actor A guy The Room of Emperor Hadrian, one of the most beautiful And the remnants of Troy.. "One immediately rejects human sacrifice, although there is an ancient Ionian and ancient Attic custom which can be brought into connection here: that of the Pharmakos, the scapegoat. Once a year, during the Thargelia festival in spring, a man or a woman was led out in front of the city, scourged on the genitals, driven away or stoned, as is frequently related by the Ionian-Lydian poet Hipponax, who lived in Ephesos and certainly knew the custom from first hand experience. It is therefore conceivable that this purification ritual, and the connected killing of the scapegoat, that is of a human, took place at the altar of the sanctuary of Artemis" Text: Anton Bammer

A Day in the past. Platres, Mont.Troodos

2008-07-05T13:32:00.004+03:00

The poster Christodoulos and Andri Panayiotou And old postcard... ...and some things that stay the same. The hotel's sign, a deer. Christodoulos was driving all the way, we passed through the dried dam of Alassia, found forgotten water resources at the uncle's abandoned house and the kids left a note; I didn't understand whom for.. Beautiful big trees appeared and the poet was coming to my mind more and more. Colonial beautiful red-bricked constructions, the house of Cleopatra, all remnants of other days, of wealth and hierarchies. I thought of India, Egypt and other explored lands. Passing the arched gate we arrived at the 1930's Forest Park Hotel. The walnut sweet was divine, Mr.Kostas with the star sapphire on his ring and its story, the pool in the forest, made us all hang between the past and the future that the present is.

If you are in Cairo tonight....

2008-07-03T16:52:00.006+03:00

... curator Özge Ersoy will present the screening 'we've seen it all' with works by Haris Epaminonda, Emre Hüner, Christodoulos Panayiotou and Eftihis Patsourakis at the Townhouse Gallery. Enjoy!!!

PROBLEMS OF EVERY DAY LIFE// Eftihis Patsourakis in Rodeo

2008-07-03T15:01:00.002+03:00

The room on the left... A beautiful erase painting The installation of 'Sand' in the right room 'Sand' close-up

A Story from 1958: Friedrich Achleimer

2008-06-18T14:47:00.001+03:00

50 years old...

On heroes..dedicated

2008-06-10T01:14:00.004+03:00

What's with humans and horses? Regretting i didn't buy the wooden horse from the market on Sunday.. I had these photos from the arab image foundation I've been meaning to upload for ages; now is the time since all heroes died.

Aspen

2008-05-11T23:01:00.004+03:00

The beautiful Aspen multimedia mag, discovered in ubu a month ago. But can't get my eyes off of it. Published by Phyllis Johnson between 1965 and 1971. Each issue was a different team and each box a new experience. Thinking of contemporary magazines that are valid and inspirational... One is for sure Cabinet with different themes every month and the other is BIDOUN done by a great team Negar, Antonia and Lisa (between others) on art (cinema, music, food, jewelery et all) from the middle east. Keep up the good work guys!

The beautiful world of Yüksel Arslan

2008-05-05T00:04:00.004+03:00

Last year at Santral Istanbul I saw for the first time the marvelous drawings of Turkish surrealist Yüksel Arslan, *1933, that lives and works in Paris. This month The Drawing Center in New York (one of the best institutions in the world) presents his work in depth. A classification of animal penis A portrait of George Bataille An index of human penis A city.. maybe Istanbul? Some more...

Before..During...After the opening

2008-04-20T20:19:00.005+03:00

Merve Elveren is finishing Rodeo's logo.. Ali Cindoruk and Selva Gurdogan from Superpool architects Krist Gruijthuijsen and Ahmet Senkart are partying at Scotch

A PRINCIPLE OF ASSUMPTIONS

2008-04-19T17:33:00.003+03:00

Rodeo finally re-opened its doors on Wednesday, April 16 with a group show I co-curated with Krist Gruijthuijsen. Artists were Haris Epaminonda and Daniel Gustav Kramer, Tamar Guimaraes, Adam Leech and Christodoulos Panayiotou. It looked a bit like this... The Infinite Library's propositions by Haris and Daniel on the right wall.. Christodoulos Panayiotou's first act: The Departure.. The tables hosting the first three books of the infinite library.. Tamar Guimaraes' Listed Entried poster accompanied by a sound piece.. And the breathtaking Money, Lot's of Money video of Adam Leech.

It's been a long long time... But first thing's first

2008-04-19T17:16:00.004+03:00

Last week seemed like the first day of spring and after some rainy days we all went up to the terrace of Hotel Büyük Londra to watch Emre Hüner's latest piece "Total Realm" on yama, curated by Mark Aerial Waller. We all went and came to high spirits... still image from Total Realm Ömer Ali Kazma and his laughing friend... Mark Aerial Waller in front of yama, posing to look good.. Emre Hüner and Zeynep Demircan later in Imroz restaurant, tipsy and relaxed..

on my way back...

2008-03-29T19:37:00.003+02:00

...the cloudy sky was victorious... ...flying carpets were falling from the sky... ...the wild dogs were asleep... ...and everything started making sense again.

Another good night out...

2008-03-29T12:00:00.003+02:00

Finally after a long time we all went out together. And it was nice... miss Selvi May in a ridiculous owl hat at Bilsar Mark Aerial Waller and Mihda Koray posing some night rays.. and Kim Kio's petit stereo Nakit man strikes back

"...and the ban goes on..."

2008-03-24T16:20:00.003+02:00

Life without you tube... At the same time Turkish i-phoners can browse youtube.com.. And at the same time I find out that youtube has an agreement with Digiturk (obviously the digital Turkish channel) to remove soccer momenta and goal phases if there is an upload. Isn't that a bit weird...?

Youtubeless life

2008-03-20T20:07:00.003+02:00

Life is easy without a T.V. But rough without you tube..

2008-03-19T20:07:00.001+02:00

When agencies had no computers and designers more inspiration. A car ad, Mexico City, 1972

Free Tibet

2008-03-16T07:48:00.004+02:00

This striking image just brought in my mind various historical works: paintings of fighting bodies, renaissance compositions and visual tricks, 19th century revolution mechanisms, far east ultra-violent films. The most breathtaking though is what's happening in Tibet these days.

Friendship

2008-03-13T20:59:00.002+02:00

...digging in the collection of Yilmaz Aysan... Hopefully, there's more to follow.

Kathara Deftera

2008-03-10T01:57:00.004+02:00

Let's go fly a kite...

In case you want to leave your own patch on the skies...

2008-03-10T01:52:00.001+02:00

Carnival days in arab countries

2008-03-01T17:55:00.007+02:00

Palestine/ Jaffa 1924 Iraq 1930 - 1939 Syria/ Damascus 1954 Lebanon/ Beirut 1948 Lebanon/ Beirut 1940 : One of the things I miss in Istanbul is the carnival. Turkey is not masquerading. My first thought was that it's related to Islam and its unrepresentational aspect. But after doing a small research at the Arab Image Foundation, I found these photos from different dates and places from Muslim countries... Why is that the case then?

Loxandra

2008-03-01T15:11:00.003+02:00

Online Videos by Veoh.com From another era... at the same place

Theft report...

2008-02-26T02:59:00.003+02:00

...on Christmas eve in this loud bar downtown Athens someone opened my handbag and stole my camera. My mom had bought it and was very proud that her present satisfied me so much after years of failure with sweaters, blouses and other stuff. I realized the day after when I opened it to -normally- shoot something in the street. But camera wasn't there.. That's a main reason why there haven't been any newer pictures on the blog. I am refusing to get a new one although I can't live without. I may spend the next months by posting old pictures. Good to be back.. But where... (from the collection of the arab image foundation)

Back... and Forth

2008-02-26T02:25:00.000+02:00

...after a month and a half of silence and hard work i think i found the best image to start with again: A chart of how gay or straight men are and its variations by the famous Dr.Kinsey (1894-1956). That was found in the amazing blog by Dimitris Liberopoulos, writer and journalist of the lives of Greek personas of the 20th century. Unfortunately it's only in greek..

This Monkey's Gone to Heaven

2008-01-02T02:30:00.000+02:00

We suddenly lost our friend today. Hüseyin you will stay in our hearts forever...

Les passions du tabac

2007-12-22T03:49:00.000+02:00

The Smoking Museum www.museedufumeur.net

Nightwalking in South Beach

2007-12-08T19:27:00.000+02:00

In the windows of vintage shops.. After the deuce walking with Yishai

If you are in Athens tonight...

2007-12-07T20:21:00.000+02:00

Eftihis Patsourakis solo show at Eleni Koroneou gallery. Don't miss!

Marcelo singing Roberto Carlos in the karaoke...

2007-12-07T20:12:00.000+02:00

Mermerizing Marcelo Krasilcic..

Far from 'nada' happening in South Beach

2007-12-07T19:28:00.000+02:00

Rodeo's booth in NADA; solo presentation Ahmet Öğüt, until December 9... And Özge infront of the drawings NADA's opening party at the Baron Baron again At the karaoke bar with Gedi Sibony, Jenny Monik and Jannis Varelas

"..and everybody's gonna..."

2007-12-05T22:10:00.000+02:00

Sunday morning in nyc, leaving for the south.... In Miami Murals in the Clay Hotel where we went to sleep. And then I had a dream that looked like that:

...to downtown NYC

2007-12-01T01:11:00.001+02:00

The sweet Özge Ersoy in brackets by Laurel Woodcock in Artists Space A beautiful piece by Valerie Hegarty in Artists Space Some greekness... At the opening of the New Museum with my Mari Spirito and the great Fernanda Arruda New York... New York... Silence=Death 1987 by ACT UP (Gran Fury)

From up there....

2007-12-01T01:05:00.000+02:00

Some days in the end of November

2007-11-26T00:53:00.000+02:00

Andreas Angelidakis came to Istanbul as a british council guest.. This silk piece of cloth depicts a battle between the greeks and the turks.. So much want to get it and wear it all the time! A Sunday in Santral Istanbul.. Alienated... Leon Pinsky in the control room... The Hotel signs by Huseyin Alptekin where in a dominant location...Pity with this sun...

Punk Book launch at BAS

2007-11-22T23:30:00.000+02:00

An Interrupted History of Punk and Underground Resources in Turkey 1978-1999. Done with love and hate by a gang of nice people

Stanbul revised..

2007-11-22T23:15:00.000+02:00

time elaborated a quiet night in dogstar... with ari for dinner... mihda in her new fur... on my way home i noticed how beautiful this star has been... It's true that we all have love-hate affairs with the city we live in. Especially if you have that type of affair with more than one places, things become complicated; corners take different shapes, you mix shops, you feel like eating fish n' chips afterhours where you only see stuffed oysters around.. But it's amazing how Istanbul can be adorable in one spot and three steps later you think "What the f... am I doing in this place? How did I ever land here?". And then you see a cute old couple holding hands and feel fine again. Last whole month has been like that. Revising my everything here. And I started loving some people more; and stop caring for some others.